CEMAL BULUNMAZ

Suriye / Halep (Temmuz 2009)

2012-01-01T23:55:00.000+02:00

Şimdiye kadar sitede iş ile ilgili gittiğim gezilere hiç yer vermemiştim. Ancak turistik gezilerimden çok daha fazla olduğunu ve diğerlerine kıyasla çok daha alakasız, enteresan yerlere gittiğimi düşünerek, zaman zaman iş gezilerime de yer vermeye karar verdim.

Eski fotoğrafları karıştırırken, komşumuz Suriye'ye 2009'da yaptığım bir buçuk günlük gezimi hatırladım.

O gezide hiç iş olmadığını söyleyebilirim. Üstelik çok kısaydı ve iş ile ilgili olduğundan şehri gezme fırsatı bulamadım. Ancak kaldığımız oteldeki kahvaltı bile bu geziye değerdi!

Halep, Suriye'nin ikinci büyük kenti. Bizim için en önemli özelliği, Türkiye'ye komşu olması. Gaziantep ya da Kilis'ten araçla bir saatten az zamanada ulaşılabiliyor.

Şehirde düzenlenen bir fuarı ziyaret etmek için gittim. Katılımcı olmadığımdan, yarım günün bile yeteceğini düşerek geziyi kısa tuttum.

Halep'e Ersan Abi ile beraber gittik. O da bir başka firmada, benim yaptığıma benzer bir işte, ihracat bölümünde çalışıyor. Onun da Suriye'ye ilk gidişiymiş...

İstanbul'dan Halep'e gitmenin en ideal yolu uçak ile Gaziantep'e gidip, oradan taksi tutmak. Yanlış hatırlamıyorsam Onur Air'den iç hat bilet alıp sabah çok erken saatte Gaziantep'e geldik. Burada kahvaltıyı yapıp, Halep için taksi aramaya başladık.

Gaziantep'ten taksi ile Kilis'e gidiyorsunuz. Burada Kilis-Halep arası dolmuşluk yapan normal plakalı arabalar var. Bunlara araç için toplam ücreti ödeyerek beklemeden gidebiliyorsunuz. Yine yanlış hatırlamıyorsam Kilis-Halep için 50 Dolar gibir bir para alıyorlar.

Halep'e vardığımızda sabah saatleriydi. Sakin bir yer... Ortadoğu kenti olunca, kalabalık, kaotik bir yer bekliyordum, ancak öyle değildi. Sanırım Cumartesi günüydü, bu yüzden de şehir normalden daha durgundu sanıyorum.

Halep Türkiye'ye kıyasla çok ucuz. Yemeklerin ne kadar ucuz olduğunu söylememe bile gerek yok... Kesinlikle kıyaslama yapılamaz. Yemek kültürü Gaziantep mutfağına oldukça yakın. Et çok fazla kullanılıyor.

Adını hatırlamadığım, kaldığımız 4 yıldızlı otel de, sunduğu hizmetten beklenmeyecek kadar ucuzdu. İki kişilik oda için 100 Dolar'a yakın bir para ödedik. İstanbul'da bile bu standarttaki otellerin 300 Dolar civarında olduğunu sanıyorum.

Otelin görünümü oldukça eski. Tadilattan geçmiş... Mimari oldukça farklı. Yine Güneydoğu Anadolu bölgesinin mimari özelliklerine çok

Otelden çıktıktan sonra da, aynı mimari tarzı bir süre devam ediyor. Sırf otelin kullanımına ayrılmış çok dar sokaklardan geçerek şehre çıkabiliyorsunuz.

Halep'in merkezi Kapalıçarşı ve çevresini andırıyor. Tadilattan geçmemiş çok sayıda bina var ancak modernize edilmiş otel, iş merkezi, kafe, lokantaların sayısı da azımsanacak gibi değil.

İlk gün Halep'i çok fazla gezdiğimizi söyleyemem. Geliş amacımız olan fuara gittik, gezdik.

Bu fuar birkaç yıldır düzenlenen Halep kuyumculuk fuarı. Ancak ne Türkiye ne de kuyumculuğun ileri olduğu başka hiçbir ülke ile karşılaştırılamayacak kadar küçük bir fuardı. Büyük bir otelin alt katında, bu işler için ayrılmış bir salonda yapılıyordu ve katılımcı sayısı 20'den fazla değildi.

Asıl amacım fuarın yeterli potansiyelde olup olmadığını görmek, uygunsa bir sonraki yıl katılmaktı, ancak kesinlikle böyle bir şeye gerek olmadığına karar verdim.

Fuara da tekrar gitmememiz gerektiğini anlayınca, Halep'teki ikinci ve son günümüzü şehre gezmeye ayırdık.

İkinci günümüz, yazının başında sözünü ettiğim kahvaltıyla başladı. Bilmem, belki abartıyorum, belki gerçekten öyleydi, otelin sabah kahvaltısı unutulmayacak bir şeydi.

Özellikle yoğurt ve üzümler, sanırım bu bölgeye özel olduğundan, benim için unutulmaz bir taddaydı. Dediğim gibi iş anlamında burada hiçbir şey olmadı, şehri adam gibi gezebildiğimi de kesinlikle söylemem. Ancak sırf kahvaltı sayesinde bu geziyi çok çok iyi hatırlıyorum.

Halep'teki gezimiz yine merkezde başladı. Burada çok sayıda kilise var. Ülkenin genel nüfusu müslüman olmasına rağmen, sanırım buradaki Hristiyanlar da hiçbir sorun, çatışma vs. yaşamıyorlar.

Şehrin en çok ilgi çeken yerlerinden biri tartışmasız kafeleri. Bir kısmı Avrupai tarzda dekore edilmiş, bir kısmı ise Beyazıt'taki Çorlulu Ali Paşa Medresesi'ni andıran çok sayıda mekan var.

Çok kısıtlı bir zaman orada bulunmama ve yapmam gereken turistik gezinin en fazla yüzde beşini yapabilmeme rağmen, Halep'ten keyif aldığımı söyleyebilirim.

Turistik bir gezi için de iyi bir destinasyon olacağını sanıyorum. Gaziantep'ten bizim yaptığımız yolla ülkeye giriş yapıp, Halep, ardından deniz kıyısındaki Lazkiye üzerinden güneye doğru Şam'a toplam 4-5 günlük bir gezi hem keyifli hem ekonomik olacaktır sanıyorum.

Ülkenin vize istememesi gezginler için büyük avantaj.

Bu arada 2009'da gittiğimde Türkiye ile Suriye arasında hiçbir sorun yoktu. Yine Suriye'de bugünlerde olan iç çatışmaların hiçbiri yoktu. Bu tarz gelişmelerin genellikle yapay ve geçici olduğunu göz önünde bulundurursak, Suriye'nin Türkiyeli gezginler için hep ideal bir destinasyon olarak kalacağını sanıyorum...

Ayrıntılı bilgi için:
http://tr.wikipedia.org/wiki/Halep

Barcelona, İspanya (Temmuz 2010)

2011-12-27T22:25:00.002+02:00

Birinci gün (16.07.2010)

Bir taraftaAkdeniz’in, belki dünyanın en canlı, en yaşayan şehri… Diğer tarafta yıllardırbu şehre gezilerini erteleyen, karar verip iptal eden saygısız, disiplinsiz ben!

Bir yanda İspanya’nın ikinci büyük şehri, Katalanya’nınbaşkenti Barselona, diğer tarafta “laubali” ben.

Neyse ki buertelemelere, “seneye yaza atmalar”a iki öncesinden www.skyscanner.com ‘da rastladığım,saatleri de çok uygun bir “ucuz bilet” ile son verdim! Aylar öncesinden 330TL’na (yaklaşık 170 EUR) biletimi aldım, Barcelona hakkında okumaya,araştırmaya başladım.

İspanya’nın,Barcelona’yı “hub” olarak kullanan havayolu “Vueling”, biletler en az bir ayönceden alındığında, uygun fiyatlar sunuyor. Uçuş Sabiha Gökçen’den yapılıyor.Bu yüzden benim gibi Avrupa yakasında oturanlar için biraz sorunlu. Ancaktamamen bir tatil gezisi olduğundan, kalkış ve varış, ikisi de gece olduğundanpek dert etmedim. Vueling, İstanbul’u uçuş noktalarına bir yıldan az bir zaman önceeklemiş. İstanbul’dan Barcelona’ya direkt uçan diğer havayolu yalnızca TürkHava Yolları. Ancak Madrid’den aktarmalı uçmak isterseniz, İspanya hava yolu Iberia,Vueling’e çok yakın fiyatlar sunuyor.

Kalkış 05.00, Barcelona’yavarış 07.20. Tatilimi dört tam gün, Cuma-Pazartesi diye planlamıştım. Buanlamda uçuş saatleri mükemmel oldu. Perşembe akşamı işten çıkıp, Salı sabahıişe dönebildim. Gece, oturduğum Sultanahmet’ten Sabiha Gökçen’e, turistik“shuttle”la ulaştım. Atatürk Havalimanı’na 10 TL / 5 EUR’ya giden buminibüsler, Sabiha Gökçen için 10 EUR / 20 TL alıyorlar. Gece olduğundan trafikyoktu, zamanında havalimanına vardım.

Daha önceVueling’le ilgili hiçbir şey duymamıştım. Easyjet, Ryanair, Germanwings, Condorda Avrupa’nın ekonomik havayolları. Bir ikisiyle uçmuşluğum var. Ayrıcaduyduklarımdan da hiçbir sorun yaratmadıklarını biliyorum. Ancak Vueling benimiçin ilk oldu. Giderken de, dönerken de hiçbir sorun yaşamadım. Hava yolu,kesinlikle Avrupa standartlarında. Yine ucuz hava yollarına özgü sıra dışıreklam ve promosyon kampanyalarına, uçuş öncesi ve uçuşta aslında hoş olmayanama sunuluş biçimi itibariyle insanı gülümseten enteresan uygulamalara,minimalist şirket yapısına Vueling’de de rastlıyorsunuz.

Kalkış ve iniş tamsaatinde oldu. Güneşin doğuşunu uçaktan izledim.

İspanya’ya.Dolayısıyla bir yere ilk kez gidiyor olmanın verdiği tedirginliği yaşadım.İnişten sonra ise tahmin ettiğim gibi, tüm kaygılarım kayboldu.

Barcelona’da uçaktanindikten sonra duyduğum his tek sözcükle “İtalya” oldu. Orada ne varsa, buradada var. Yardımseverlik, hafif bir keşmekeş… Tabelaların dilini bilmeseniz deanlıyorsunuz. İtalya’da olduğu gibi otobüs şoförlerinin çoğu hiç İngilizcebilmiyor, ancak nereye gideceğiniz, nerede aktarma yapacağınızı, nerede inip, neredehangi numaraya bineceğinizi çok güzel anlatıyor. Siz de çok güzel anlıyorsunuz.

Gerçek anlamdaBarcelona’ya, yani şehir merkezine ulaşmam yaklaşık 40 dakika sürdü. Yanlışhatırlamıyorsam 5.10 EUR’ya bilet aldığım, yine yanlış hatırlamıyorsam A1numaralı otobüs beni şehrin en büyük meydanı’ya, “Plaça de Catalunya”nın(Katalanya Meydanı) tam ortasına bıraktı.

Plaça de Catalunyaturistik ve ulaşım anlamında İstanbul’un Taksim meydanı’ndan farksız. Yine,İstanbul’un “İstiklal Caddesi” diyebileceğim, Barcelona’nın “La Rambla’sıburada başlıyor. En önemli metro hatları buradaki istasyonda birleşiyor.

Burada biraz oturupşehrin ilk havasını aldıktan sonra metroyla hostel’imin bulunduğu Clot’yagittim.

Hostel’iinternet’ten seçmiş, www.hostelbookers.com‘daki fotoğraflar dışında hiçbir şeyi referans almamıştım. Ancak çok doğru birseçim yaptığımı daha sonra gördüm. Metroyla kolayca merkeze ulaşabileceğiniz“Barcelona Urban Hostel”den tekrar söz edeceğim.

İngilizce, İspanyolca,Fransızca, Portekizce konuşan, hostel’in İtalyan resepsiyoncusu, 12’den öncecheck-in yapamayacağımı söyledi. Peki dedim. Sırt çantamı emanete bırakıp,Plaça de Catalunya’ya yürümeye karar verdim.

Yolda kısa bir sürekayboldum, bu sırada şehrin simgelerinden biri olan “Sagrada Familia”nınönünden geçtim. Amacım meydana ulaşmak olduğundan tek tepkim kafamı çeviripşöyle bir bakmak oldu. Kilisenin önemini bir sonraki gün anlayacaktım!

Dediğim gibi… LaRambla, Barcelona’nın İstiklal Caddesi. Hatta boydan boya yürüdükten sonra,İstiklal Caddesi’nin son yıllarda yeniden düzenlenmesinde, gelişmesinde LaRambla’nın örnek alındığını sık sık düşündüm. İstiklal Caddesi’nden farklıolarak ortadaki geniş yürüme yolunun sağında ve solunda karşılıklı trafik akıyor.Burada bir sürü markanın mağazalarını bulabiliyorsunuz. En az o kadar darestaurant var.

La Rambla’nın banasürprizi, hiç beklemediğim bir anda karşıma çıkan, içine girince kaybolduğummeyve pazarı oldu

Cadde, İstiklal’ebenzemeye devam ediyordu. Şimdi de bir nevi Balık Pazarı! Burada da meyveylebirlikte bin bir çeşit deniz ürünü bulunabiliyor. Ancak sokak biçiminde uzundeğil, kapatılmış bir çarşı biçiminde düzenlenmiş. Girişte bir sürü meyve var.Fiyatlar Türkiye’yle aynı, ya da daha ucuz. Ayrıca tropik meyveleri de bulmakmümkün. Tadını pek alamadığım, hiçbir şey anlamadığım pembe renkte tuhaf meyveleryedim. Buradaki 1 TL’na ananas dilimi gibi, orada da plastik kaba koymuşlar, 1EUR’ya satıyorlar. Ancak boyu bizdekinin en az 4 katı, dolayısıyla o da ucuzageliyor.

Bin bir çeşit denizürününden bahsetmek uzun sürer. Ne olduğunu bilmediğim, ilk kez orada gördüğümbir sürü şey var. Midyenin bu kadar çok çeşiti olduğunu, karidesin bu kadar boyseçeneği olduğunu bilmiyordum!

Kocaman ananaspaketlerinden alıp, La Rambla’ya geri döndüm, çok fazla oyalanmadan diğertarafına yürüdüm.

La Rambla, “Ramblade Mar” (Denizin Rambla’sı) ile sona eriyor. Burada da deniz başlıyor zaten.

Fark etmedim amaBarcelona’daki ilk günümde epey yoruldum. Kayda değer hiçbir şey yaptığımı,hiçbir yere gittiğimi söyleyemem. Ancak güneş batarken yürümekte zorlanıyordum.Deniz kıyısında kısa bir yürüyüşten sonra, dar sokaklardan KatalanyaMeydanı’na, oradan metroyla hostel’e döndüm.

İkinci gün(17.07.2010)

Barcelona’dakiikinci günüm erken başladı. 9’da hostel’in 3. kattaki kahvaltı salonundaydım. Kahvaltıhakkında hiçbir şey söylemek istemiyorum, çok kötüydü. Bu anlamda da banaİtalya’nın vermiş olmak için verilen “kahvaltı”larına hatırlattı. Bunun dışındahostel’de kötü olan hiçbir şey yoktu, bu yüzden çok takılmadım. Her gün bir dedışarıda kahvaltı yaptım.

İkinci gün yine LaRambla’yla başladı. Ancak bu kez hostel’de tanıştığım Avusturyalı gruplabirlikte. Bir kısmı, önceki gün ziyaret etmiş, ancak biri Amerika’lı diğeriAvusturyalı çift bugün ilk kez gidiyorlarmış. Yolda ilişkilerinin nasılyürüdüğünü sordum, sık sık birbirimizi ziyarete gidiyoruz dediler. Buna çokşaşırdım. Ancak şaşırdım böyle bir şeye nasıl “katlanabildikleri” değil, bütünbu iletişim, ulaşım teknolojilerinin geldiği noktaydı.

Dayanamadım, bütüngrubu olduğu gibi meyve pazarına soktum. 1 EUR’lik ananas paketinden aldım, üzerineyine 1 EUR’ya sıkma portakal suyu içtim.

Bu arada yolboyunca bütün sokak sanatçılarının önünde durduk. La Rambla’nın en meşhur şeyibunlar. İnsanlar bin bir çeşit dekorasyonla sokakta para topluyorlar. Sokakmüzisyeni yok denecek kadar az. Ancak özellikle kendini heykel gibi boyayanlar,ani hareketlerle izleyenleri şaşırtanlar sayılamayacak kadar çok. Bunlar önemlibir kısmı yabancı. Zenci ve Uzakdoğulu çok vardı.

En ilginci caddeninsonuna doğru peydah olan “bul karayı al parayı”cılar. İspanyolca konuşuyorlar.Ancak bağırıp çağırmalarından, ses tonlarından, tiplerinden anladığım kadarıylahepsi Balkan göçmeni. Ortada bir adam fincanları oynatıyor, etrafında toplanmış3-4 “ortağı” da numaradan fincanların altındaki topları “buluyor”. Görüntüdeinanılmaz kolay, kazanmamak işten değil. Ancak kendilerinden olmayan birinin,özellikle bir turistin dikkatini çektiler mi her şey değişiyor. Ortakların kısasürede 15, 20, 50 EUR kazandıklarını gören turistler 10 ya da 20 EUR yatırıpbaşlıyor ve tahmin edeceğiniz gibi hemen kaybediyorlar.

Bu kadar bağırışçağırışın arasında, herhalde birileri “cepçi” dedim, çok dikkatli oldum. Ancakgaliba curcuna yalnızca bu gösteriden ibaret. Turistlerin para kaybetmeleri de“kazıklanmak” değil, gösteriye dahil olma, gösteriyi yaşama bedeli hissiuyandırıyor.

Caddeyi yine deniztarafında bitirip, yine Rambla de Mar üzerinden plaja yürüdük.

Plajlar,Barcelona’da en çok şaşırdığım şey oldu. Havaalanından itibaren büyük bir şehirbaşlıyor, ardından sanayi bölgesi sayılabilecek bir bölge, hemen arkasındanbüyük binalar, iş merkezleri, ardından tıklım tıklım şehir merkezi, turistikbölge geliyor… Ancak tüm bu curcunayı geçtiğinizde, inanılmaz bir kumsalaulaşıyorsunuz. Hemen ilerisinde büyük sayılabilecek bir liman olmasına karşın,deniz tertemiz.

Birkaç kişiyesordum, burada Barcelona’ya özel farklı bir arıtma sistemi olduğunu, limanınpisliğinin plajlara ulaşamadığın anlattılar. Ne kadar doğru bilmiyorum. Belkide doğal bir akıntı plajlardan limana sürekli hareket halinde. Ancak birşekilde bu İstanbul’a uygulanabilirse ortaya çıkacak gelişmeyi düşünemiyorum.

Plaj tamamen kumdanoluşuyor. Cumartesi olmasına karşın, rahatsız edecek bir kalabalık yoktu. En azİspanyol kadar yabancı var. Deniz Antalya, Alanya’nın olduğu bölgenin hemenhemen aynısı. Girer girmez hızla derinleşiyor. Su çok tuzlu, ancak çok temiz. ZatenBarcelona, İspanya’nın en güzel, en popüler kumsallarının olduğu CostaBrava’nın güneyinde, hemen bittiği yerde.

Bu aradainternet’te epey bir şey araştırdıktan, fotoğraflarına baktıktan sonra, birsonraki sefere Costa Brava’ya özel bir gezi yapmaya karar verdim!

Plajda gözlerimkapalı güneşlenirken, günün bombası geldi. Kafamın hemen sağ üstünde Rusça birmuhabbet! Ruslar her yerde sözü, her an tekrar ediyor. En son İtalya’nınİtalyan’dan başka kimsenin gitmediği küçücük kasabası Vernazza’da kumsaldayatarken aynı olayın başıma gelmiş olması şaka gibiydi. Olay tekerrür etti.

Şaka maka Ruslargerçekten her yerde. Rus oligarkları ve 90’dan sonra hızla zenginleşenleri zatensaymıyorum. Ancak ortalama gelir düzeyindeki vatandaşı da öncelikleri arasınaseyahati koyuyor. Burada ilgimi çeken nokta, Türkiye’nin bu durumdan hala uzakolması. Görece Türkiye ekonomisi son yıllarda Rusya’yla aynı paralelde yükseliyor.Ancak bu Türkiye’ye ne yazık ki sıfır arabalar, yabancı fastfood, kahvezincirleri, daha pahalı giysiler olarak yansıyor…

Gördüğünüz gibikumsalda güneşlenirken epey düşünmeye, dünya işlerine kafa yormaya fırsatımoldu.

Akşam sekize kadarkumsaldaydık. Ayrılırken hava hala gündüz gibi aydınlıktı.

Hostel’de “Sangriagecesi” varmış. Sangria nedir? O bölgenin popüler bir içeceği… bir tür meyvelişarap. Kokteyl biçiminde hazırlanıyor. Şarapla birlikte rom da katılıyor.Hostel’in sangria gecesinde, kendi sangria’nızı yapıyorsunuz. Şarapla birliktebol miktarda şeker katılıyor. bu yüzden sarhoş etmesi muhtemel, özellikle kötükalitede şarapla yapıldığında.

Sangria gecesihostel’in teras biçiminde hazırlanmış 3. katında devam etti. Buranın en ilginçözelliği, yine Barcelona’nın simgelerinden olan “Torre Agbar” gökdeleninebakması. Özellikle gece, binanınışıkları yandığında, bu inanılmaz bir görüntü oluşturuyor. Torre Agbar, içindeofisler bulunan 33 katlı bir bina. Hostel’in de bulunduğu Clot semtinde.

Bu arada yerigelmişken, Barcelona’ya giderseniz mutlaka Barcelona Urbany Hostel’de kalmanızıtavsiye ederim. www.hostelbookers.com‘daki fiyatı gecelik 24 EUR. Odalar gerçekten modern ve kullanışlı tasarlanmış.Çok temiz. Terasla birlikte dikkat çeken diğer aktiviteler ücretsiz internet(bilgisayarlar yeterli sayıda), yüzme havuzu, odalarda tuvalet ve duş…Hostel’in birkaç şehirde daha şubesi var.

www.barcelonaurbany.com

Üçüncü gün(18.07.2010)

Şehirdeki üçüncügünümü “Gaudi günü” ilan ettiğimden, kendi yaptığım sangria’nın da büyükkatkılarıyla, erkenden uyudum. Niyetim sabah çok erken kalkıp, yola koyulmaktı.

Ertesi gün 8’deuyandım. Bir önceki gün odama “konuşlanan” kalabalık Brezilyalı grup ortalardayoktu. Refleksle gözlüğüme, telefonuma baktım yerindeydiler… Yeri gelmişkensöyleyeyim, hostel’in güvenlik konusunda da hoş bir uygulaması var. Odalardayatak sayısı kadar dolap bulunuyor ve bunlar yalnızca girişte bize verilerkartlar okutularak açılabiliyor. Büyüklükleri iyi, büyük bir bavul rahatlıklasığabilir.

Birçok gezgin,artık hostel’lerde kalmayı, odasını paylaşmayı çok doğal bulur. Ancak bir okadar da bu fikre soğuk bakanlar var. Yazılarımda yeri geldikçe değindiğimgibi, hostel’le ilgili kafanızdaki önyargıları unutun. Uzun yıllardırhostel’lerde kalıyorum, ne bir şeyim çalındı, ne odama bıçaklı katiller girdi.Zaten belli bir kitlenin tercihiyle sınırlı olduğundan, “kötü niyetli insanlar”hostel’lerde yok denecek kadar az.

Tabii bu,hostel’lerdeki kahvaltının korkunç olabileceği gerçeğini değiştirmiyor! Üçüncügünümde de kahvaltıyı dışarıda yaptım, Gaudi günü’me başladım.

İlk durağım, birincigün önünden geçtiğim, fakat farkına varmadığım “Sagrada Familia” oldu. Burasıbir kilise. Adını Türkçeye çevirirsek: “Kutsal Aile”. Sıradışı görünümü,Gaudi’ye özel mimarisi onu Barcelona’nın çok sayıdaki simgelerinden biriyapıyor. Ancak bence en ilginç özelliği tamamlanmamış ve 2041, yazım hatasıdeğil 2041 yılına kadar tamamlanmayacak olması. Gaudi’nin uzun yıllarplanlarını çizdiği, bütün parasını harcadığı ve yapımı sırasında yaşamınıyitirdiği Sagrada Familia’nın bugün yalnızca çok küçük bir kısmı tamamlanmış. Uzmanlar,Gaudi’nin planlarına göre yapımı sürdürüyorlar. Bu kadar uzun sürecek olmasınınnedeni, çizimlerin doğru yorumlanıp, doğru biçimde inşa edilmesinin zahmetli birsüreç olması.

Bu arada Gaudi kimdir?Antonio Gaudi, İspanya’nın yetiştirdiği önemli kişilerden, mimar. “Art Nouveau”akımının öncüsü olarak kabul ediliyor ve özellikle Barcelona’da çok sayıdayapıtı var.

Wikipedia’da Gaudi:http://tr.wikipedia.org/wiki/Antoni_Gaudí

İspanya’nın resmi Gaudi’ninsitesi: http://gaudicentre.cat/

Gaudi günüm,mimarın sivil mimari örnekleriyle devam etti. Sagrada Familia’ya yürümemesafesindeki Casa Mila, bence en enteresan olanıydı. Zamanında özel kullanımiçin yapılan bu bina, bugün de aynı amaçla kullanılıyor. Ancak binanın içi veterasını kapsayan giriş ücreti 11 EUR. Çok istememe karşın, biraz da protestohavasında içeri girmedim. Casa Mila, 1906-1910 yılları arasında yapılmış. Yine“Art Nouveau”nun önemli bir örneği.

Hemen ilerisindeCasa Battlo bulunuyor. Bu binanın yapımı da 1898 yılında başlayıp, 1906’datamamlanmış. Zaten Casa Mila, Casa Battlo’yu beğenen bir zengin tarafındansipariş verilerek yaptırılmış.

Gaudi günümde, birsonraki durak olarak Park Guell’i belirlemiştim. Yazımda sürekli “Barcelona’nınsimgelerinden biri…” diyorum. Gerçekten şehrin simgesi diyebileceğim bir çokyapı var. Ancak en çok kullanılan ve kabul edileni sanırım Park Guell’deki ejderhaheykeli. Ben de bu en önemli “şey”i en sona bırakmıştım, saat 12’yi geçip,güneş yavaş yavaş alçalmaya başlarken, Park Guell’e doğru yola koyuldum.

Parkın bulunduğusemt uzak. Metroyla gidiliyor. Ancak oraya vardıktan sonra da epey yürümek zorundasınız.Üstelik yokuş yukarı! Neyse ki, yolun önemli bir kısmına yürüyen merdivenyapmışlar. Evet, yokuş yukarı bir yol çıkıyor, ve sokağın ortasında yürüyenmerdivenler var. Gökyüzünün altında… Demek ki yağmurdan vs. etkilenmiyor. Birsüre sonra teknoloji bitiyor, ve “yürümeye” devam ediyorsunuz. Neyse ki yokuşboyunca Uzakdoğulu bir öğrenci grubuna karıştım da, sıkılmadan yolu bitirdim.

Park Guell’deyaşadığım ilk duygu, hayal kırıklığı. Kesinlikle turistik bir yere benzemiyor.Ancak parka girip dar ve ıssız patikadan bir süre daha çıktığınızda genişmeydana varıyorsunuz. Burada oturulacak beton bölümün üzerine tamamen mozaikkaplanmış. Bu da “sıkıcı” parkı inanılmaz eğlenceli hale getirmiş. Bu noktadanşehri tepeden izliyorsunuz. Günlerdir tek tük, binaların arasından, darsokaklardan gördüğüm gökdelenleri, kilise kulelerini, buradan toplu haldegörmek olası.

Günlerdir yanıptutuştuğum ejderha heykelinin yanına vardığımda ise ikinci hayal kırıklığınıyaşadım. Bu küçücük, kuru, kavruk heykel nasıl oluyor da bir şehrin simgesiolabiliyordu? Sanırım reklam kampanyaları burada Barcelona’nın önüne geçmiş.Heykelin önünde fotoğraf çektirmek istedim, uzun bir kuyruk vardı! Vazgeçtim,yoluma devam ettim.

Barcelona’dasürekli sokaklarda bir şeyler yapan, gösteri sunup para toplayana rastladım.Bir sürü yerde örneklerini gördüğümden, hiçbirinin beni çok şaşırttığınısöyleyemem. Ancak Park Guell’in çıkışında gösterisini yapan bir kız karşısındaşoke oldum. Dansöz kız kırmızı dansöz kıyafetini giymiş, sokağın ortasındaoryantel gösterisini sunuyordu!

Dönüşte yemekyerken, ertesi günün planlarını yaptım. Barcelona’da geriye tek bir önemlibölge kalmıştı: Montjuic!

Dördüncü gün(19.07.2010)

Şehirdeki dördüncüve son günüme yine erken başladım.

İşle ilgilitanıdığım, Barcelona’da kuyumculuk makineleri üretip dünyaya satan, bu zamanakadar yalnızca İstanbul’da ve dünyanın çeşitli yerlerinde fuarlarda karşılaştığım“arkadaşım” Eduardo’yu yerinde ziyaret ederek güne başladım. Tırnak işaretikullanıyorum, çünkü Eduardo Gracia sanırım 80 yaşın üzerinde. Çoktan emekliolup “küçük bir sahil kasabasına” yerleşmesi gerekirken, bu dev sahil kentindekalıp çalışmaya devam ediyor. Sahibi olduğu firma, dediğim gibi kuyumculuküretiminde kullanılan makineleri yapıyor. Tüm dünyayla birlikte Türkiye’de de birçokmüşterisi var.

Eduardo’nunofisinde epey oyalandıktan, ve işlerle ilgili bir sürü şey konuştuktan sonra,öğlen yemeğine çıktık. Yürüyerek 30 dakika süren yol, arabayla 10 dakikasürmedi, plajların bulunduğu bölgede, her gün yemek yedikleri restaurantageldik. Az önce sanayi bölgesindeyken 10 dakikada insanların plajda voleyboloynadığı, canlı müzikle birlikte balık yenilen bir yere gelmek, beni gerçektençok etkiledi. Hep derim, İstanbul’la boy ölçüşebilecek güzellikte bir şehir varsaBarcelona’dır diye. İşte orada anladım bunu.

Üç kişi epey birşeyler yedik. Çorba, karışık yemek, tatlı, midye, ismini bilmediğim bir sürüİspanyol yemeği. Eduardo 30 EUR hesap verdi. “Neden ucuz?” dedim. “Burada nedenucuz diye sorma, kimseye de söyleme” dedi!

Yemekten sonraarabayla beni Montjuic’e bıraktılar. Bu Barcelona’nın kuzeyindeki bir bölgeninadı… Son yüz yıl içinde gelişmiş bir yer olsa da, aslında tarihi çok eskileredayanıyor. Burada yerleşim birkaç bin yıl önce, “İberya keltleri” ile başlamış.

1929 yılındaBarcelona’da yapılan Dünya Fuarı ve 1992 Olimpiyatları için bu bölgenin önemliyapılar barındırması nedeniyle, epey gelişmiş.

Montjuic’deki enönemli yapı “Palau Nacional” yani Ulusal Saray. Çevresindeki “MontjuicBahçeleri” de kesinlikle görmeye değer.

Ancak orayagitmemin asıl nedeni bambaşkaydı. Montjuic’de yer alan ve etrafı surlarlakapatılmış “Poble Espanyol”. Basit biçimde, İspanya çevresindeki yerelmimarinin örneklerin kurulduğu bir alan diyebiliriz buraya. Ancak evler gerçekboyutlarında hazırlanmış ve hepsinin girişinde gerçekten turistlere satış yapandükkanlar, restaurantlar var. Tahminedeceğiniz gibi, özellikle Katalanya mimarisi ön planda. Ancak Endülüs ve Aragonbölgelerinden de bir çok örnek var. Poble Espanol sizi bambaşka diyarlaragötürüyor. Burayı “keşfetmem” çok ilginç oldu. Daha İstanbul’dayken, işyerindenkomşum nalbur dükkanının sahibi Metin Abi’ye Barcelona’ya gideceğimisöylediğimde “mutlaka Poble Espanyol’a git” dedi. O kadar ısrarlı söyledi ki,aklıma takıldı kaldı. Çok haklıymış, burası insanı başka diyarlara götürüyor!

Poble Espanyol da1929 yılındaki Dünya Fuarı için yapılmış. Bu organizasyonun bitmesinin ardındankaldırılması planlanıyormuş. Ancak çok sevilmiş ve olduğu gibi bırakılmış. 42.000m2’ye kurulu 117 yapıdan oluşuyor.

Giriş ücreti 8EUR’ydu. Biraz çekinerek verdim, ancak sonuna kadar hak ediyor. Hattasöyleyebilirim ki, Casa Mila’nın girişi 11 EUR ise, buranın 100 EUR’dan aşağıolmaması gerekiyor! Tabii bundan çıkartacağımız anlam, Casa Mila’nın girişinin1 EUR olması gerektiği…

Poble Espanyolresmi web sitesi: www.poble-espanyol.com

Montjuic’dekiyolculuğum Plaça d’Espanya’yla devam etti. Burası, pek çok büyük yapıya evsahipliği yapan bir meydan. Bunlardan en çok dikkat çekeni Venedik’teki St. MarcoMeydanı’ndaki büyük bazilikadan örnek alınarak yapılan Venedik Kuleleri. Yine1929 yılı için yapılmışlar ve Venedik’teki gibi bir değil, iki kule var.

Hemen karşısındaise “Arenas de Barcelona” yükseliyor.

Barcelona’daki songünümde akşam olurken, akvaryum kapanmadan yetişmek umuduyla sahile geriyürümeye başladım. Tüm gezim boyunca olduğu gibi bu uzun yolda yine dondurmayemeyi ihmal etmedim.

Orijinal adıyla“L’aquarium Barcelona”, İstanbul’a yeni gelen dev akvaryumların bir benzeri.Daha önce Cenova’da denk gelmiştim, 17 EUR’luk giriş parası çok yüksekgeldiğinden girmemiştim. Ancak bu kez ne yapıp edip girecektim! Neyse kikapanmadan yetiştim. Giriş burada da 17 EUR’ymuş.

L’aquariumBarcelona, 35 akvaryumdan oluşuyor. Bunlardan biri dev boyutlarda, içindengeçen tünellerde yürüyebiliyorsunuz. 450 çeşitte, toplam 11.000 hayvanbarındırıyor. Çeşit çeşitbalıkların yanında denizatı, ıstakoz, midye gibi deniz canlıları var. Çeşitliliğekarar verilirken, Akdeniz sualtı yaşamı temel alınmış. Az önce sözünü ettiğimtünel, toplam 80 metre. Buraya yürüyen bir bant yerleştirilmiş. Dolayısıylakarmaşa oluşmuyor, bir yerde az ya da fazla kalmanız söz konusu değil. Hızı çokiyi ayarlanmış bantın üzerinde durup, içinden geçtiğiniz dev akvaryumu izlemekkalıyor size. Burada en çok dikkati çeken iki tür, köpekbalığı ve dev vatozlar.

Giriş ücretinedeğer mi derseniz, bence burası için de ücret çok fazla.

L’aquariumBarcelona resmi web sitesi: www.aquariumbcn.com

Barcelona’daki songünüm biterken sırt çantamı almak üzere hostel’e döndüm. Dönüş uçağınınsaatinin çok iyi olduğunu, bu sayede şehirde dört tam gün geçirebileceğimsöylemiştim. 23.55’teki uçağa yetişmek için Katalanya Meydanı’nda yemek yiyip 22.00’dagelirken bindiğim otobüsle havaalanına döndüm.

Vueling’le dönüştede bir sorun yaşamadım. Uçak zamanında indi. Havaş servisinde eve gitmek üzereTaksim’e doğru yol alırken gerçekten mutlu olduğumu fark ettim. Yalnız yapılanseyahatler genellikle sıkıcı olur. Dönüşte sanki hiç olmamış gibidir, çünküyıllar sonra geziyi konuşup güleceğiniz birisi yoktur. Ancak Barcelona’da çokeğlendim. Üstelik bu ruh durumum ya da şehirde ilgi alanlarımda olan biryerleri ziyaret ediyor olmamdan değil, tamamen Barcelona’nın kendisindenkaynaklanıyordu.

Ayrıntılı bilgiiçin:

http://tr.wikipedia.org/wiki/Barselona(Wikipedia’da Barcelona)

http://www.barcelona.com/ (Barcelonahakkında otel, bilet vs. bulabileceğiniz ticari bir web sitesi)

http://www.turkishairlines.com/tr-TR/destination_guides/city_guide.aspx?kod=BCN(Türk Havayolları’nın Barcelona şehir rehberi)

http://www.fcbarcelona.com/ (BarselonaFutbol Kulübü’nün resmi web sitesi)

(Bu yazı Sırt Çantam web sitesinde yayımlandı.)
http://www.olympos.com.tr/?p=687
http://www.olympos.com.tr/?p=710
http://www.olympos.com.tr/?p=730
http://www.olympos.com.tr/?p=765

Pegasus Hava Yolları

2010-02-24T22:52:00.028+02:00

İstikamet Köln

19 Şubat 2010 - Cuma akşamı masum bir şekilde arabamla evden ayrıldım, Sabiha Gökçen Havalimanı'na doğru yola çıktım.

Amaç Pegasus Hava Yolları ile İstanbul'dan Köln'e ulaşmak.

Cuma trafiği de eklenince üç saatte Sabiha Gökçen'e vardım. Normal insanlar gibi otopark yazan tabelaya doğru ilerledim. Arabadan inip otoparkçıya sordum, ücretsiz otopark nerede?

Yanıt: "Yok öyle bir şey."

"He, pardon. Pegasus Hava Yolları'nın otoparkı nerede?"

"Havaalanının dışına çık polislere sor."

Kelimesine dokunmadan "diyalog" budur.

...

Uzun uğraşlar sonunda Pegasus Hava Yolları'nın "bedava" otoparkını buldum, parkettim. Yine Pegasus Hava Yolları'nın servisiyle havalanına vardım.

Sabiha Gökçen'de polis şefkati

Güvenlik kontrolünü beklerken sanırım Almancı bir yolcuyla güvenlikçi kadın polis atışmaya başladı. Konu özet olarak şu: Adam çocuğuna oyuncak araba almış. Kadın polis çalıştırır mısınız, dedi. Adam pili yok çalıştıramam, pil varsa siz çalıştırın deyince kadın patladı, bağırmaya başladı: "Nasıl çalıştıramazsınız, siz bana ne yapacağımı söyleyemezsiniz" diye...

Kadın polisin söyledikleri gayet kibardı, sizli bizliydi ama uçakta başıma gelen olayda olduğu gibi, tonlama bambaşkaydı. Sanki yolcu çoban köpeği, karşısındaki arkadaş da ona eğitimini veren sahibi derdiniz, kişileri ve olayı görmeseniz.

Ben de kendime kendime tonlama yaptım, Al Pacino'nun Scarface tonlamasıyla "okay okay, they gonna fuck me all over here, get me out of that place" dedim içimden, girdim içeri.

(Ayrıntılı bilgi için: http://www.youtube.com/watch?v=22R5chUtZTU )

...

Pegasus Hava Yolları'nın check-in'ini tamamladım. Saatinde, dikkat edin saatinde diyorum, uçağa alındık... Uyudum. Diğer yolculardan öğrendim ki, 25 dakika geç kalkmışız.

"Olsun" dedim.

...

Yemek, içecek servisi başladı. Yemekler 10 EUR, içecekler 2 EUR, 3 EUR, Allah ne verdiyse. Anladığım kadarıyla Pegasus Hava Yolları 50 milyon dolarlık uçaktan ucuz bilet satarak ettiği zararı bu yemek paralarıyla kurtaracak.

Ona da "olsun" dedim, amaç Köln'e varmak.

Cemal Bey, bi' s.ktirir gider misiniz?

Buraya kadar alçak gerilimle süren yolculuğum daha alçak bir gerilimle devam etti....

Tarkan gibi benim de "çişim geldi". Pilot tarafındaki perde kapalıydı, açıp tuvalete kafamı uzattım. Anladığım kadarıyla perde kapalı olunca açmak "strictly prohibited"mış, yani çok çok yasakmış...

Ne yazık ki bunu yazıyla belirtmemişler. Denize, çöle, ormana inersek ne yapacağımızı detaylı anlatan, önce kendimize, sonra çocuğumuza oksijen maskesini takmamızı öğütleyen anonsta da söylenmiyor. Ancak burası Türkiye, "yassah"...

İsviçre'de 111 EUR'ya gidiş dönüş kayak keyfi sunan Pegasus Hava Yolları'nın genç hostesi bu vesileyle bana sağlam bir kaydı. Kayak keyfine İsviçre'de değil, Köln yolunda varmış oldum...

Defalarca denesem de, Pegasus Hava Yolları'nın 1 x 5 cm boyunda yazmayı uygun gördüğü isimlikten adını okuyamadığım uzun boylu, saçları boya sarışını, Swatch Skin saati olan hostes hanım kız "beyefendi perdeyi kapatır mısınız lütfen" dedi.

Buraya kadar da "olsun" diyebilirim aslında ama, kadının tonlamayı "beyefendi kapıyı kapatıp bi' s.ktirir gider misiniz?" biçiminde yapması beni biraz bozdu.

İçip acil çıkış kapısını açmaya çalışan sarhoş yolculara bile insan gibi davranıldığı havacılık dünyasında böyle bir hostes, böyle bir havayolu nasıl varolabiliyor, çok şaşırdım...

Hayır, orada hemen kalkıp Captain Pilot'a anlatayım hostes'iniz beni iki lafla yerin dibine soktu, söz yarası açtı diyeyim... Ama korktum adam "beğenmiyorsan faytona bin lan dallama" diye girecek konuya, "müdür bu, buna konuş" diye levyeyi uzatacak elime...

...

Uçuş biraz gecikmeli olarak bitti, Köln Havalimanı'na indim. Sağolsun Gültekin Abi beni karşıladı, insan yüzü görmüş oldum.

Pegasus Hava Yolları'yla dönüş yolculuğu

Tabii dönüş yolculuğu da olaysız geçemezdi. Uçağın kalkmış olması gereken saatte güvenlik kontrolünden geçmiş, bekliyorduk...

Bir süre sonra aşağı inip bavullarımızı seçeceğimizi söylediler: Bir tane bavul fazlaymış.

Sırayla aşağı indik. -3 derece Köln soğuğunda (Almanya havası rüzgarlıdır, -3'te İstanbul'un -5'i gibi, Moskova'nın -15'i gibidir) dışarı çıkarıldık, bavullarımızı seçtik.

Uçak 35 dakika gecikmeli olarak kalktı, Captain Pilot'ımız kendilerine bağlı olmayan bir gecikmeden dolayı özür diledi. Check-in'in Pegasus Hava Yolları elemanlarınca hatalı yapılıp fazla sayıda bavulun uçak bagajına yollanması Pegasus Hava Yolları'nın değil, Mercedes gibi, BMW gibi sıfır hata efsaneleri üreten, "Alman mükemmelliyetçiliği" diye bir deyimi tüm lugatlara sokmuş Almanya'nın en büyük hub'larından Köln Havaalanı'nın hatasıymış.

Eee, Alman yorgun tabi. Sabah 7-18 fabrikada çalışıyor, ordan çıkıp geceyarısına kadar restaurantta çalışıyor, geceyarısından 7'ye kadar da havaalanında check-in yapıyor. Koşullar zor; yoksul ülke.

Buna da "olsun" dedim, yemedim ama yer gibi yaptım.

Çavuş kalk, komutan geliyor

Fantastik yolculuğumun diğer bir bombası acil çıkışta oturduğumdan dolayı güvenlik talimatlarını dinlemek zorunda olmam oldu. Zaten 3 gündür arabalarda, trenlerde yatıyorum, koltuğa kafamı koyar koymaz uyudum, hostes gelip uyandırdı.

Bu sefer ki hostes gayet insan bir arkadaştı ki, özür diledi, acil çıkışta oturduğunuz için sorumlu yolcusunuz dedi.

Yıllardır özellikle acil çıkış alan ve hiçbir seferinde uyandırılmamış olan biri olarak şaşırdım, ama hostesin insanlığından dolayı buna gerçekten "olsun" dedim. Hatta Pegasus Hava Yolları'nı tebrik ettim. Dünya havacılığında artık "aşmış" THY'nin, Ortadoğu'nun havacılık imparatoru Emirates'in, en güvenli havayolu listesinde ilk sıralarda yer alan Iberia'nın görmediğini görmüş, acil çıkışta oturanları uyandırıp nasıl yelek giydirileceğini anlatmayı görev bilmişler kendilerine.

Valla helal olsun!

Bu arada tekrar ediyorum, uyandırdıktan sonra özür dileyen hostes arkadaşın tavrı, gayet insani bir tavırdı, benim sözüm Pegasus Hava Yolları'na.

Pegasus Hava Yolları'nın son kazığı

Uçağın yarım saat geç inmesiyle de son kazığı yedim. 5:30'da inip havaalanından çıksaydım, yarım saatte boş yolda eve varacaktım. Ancak inmem 6.15'i bulunca boğaz köprüsü trafiğine de takılmış oldum, dolayısıyla eve varmam 2 saat sürdü.

He, ondan öncesi de var... Hangi birini anlatayım, unutuyorum. Pegasus Hava Yolları'nın ücretsiz otoparkına giden servisi caddede beklemek zorundaymışız. Yaklaşık 15 dakika bekledim. Şimdi diyeceksiniz ki, eh o kadar da olur burası Türkiye. Şubat soğuğunda sabah 6.30'da İstanbul'un doğu sınırına yakın çorak bir arazide 15 değil 5 dakika da beklenmiyor be... Hani içeride beklesek, servis gelince bize haber verilse, minibüsü "yakalamak" zorunda olmasak daha iyi olmaz mı?

Deterjan gibi, sabun gibi, bardak çanak gibi insan canına direkt kastetmeyen şeylerde fiyat rekabeti olur da, bu 29 TL'larla, 59 TL'larla daha ne kadar iş olur, ben bir kez daha düşüneceğim, size de aynısını tavsiye ederim. Bir yandan personeline uzun vadede ağır sağlık problemleri çıkaran, diğer yandan çevreye geri dönülmez zararlar veren bir sektörü çocuk oyuncağı haline getirmek ne kadar doğru?

Şimdi demem o ki, Pegasus Hava Yolları bana uzak, Allah'a yakın olsun. Bundan sonraki uçuşlarımda artık Village Airlines, Aerobumbum, Forestair, Uganda Airlines, Şereflikoçhisar Avialinia tarzı firmaları kullanmayı düşünüyorum...

kuş uçar

uçak uçar

o zaman kuş uçaktır

uçak Allah'a yakındır

Pegasus da uçaktır

o zaman Pegasus Allah'a yakındır

sözünden dönen puşttur

----------

Yazıyı bitirdikten sonra internet'te gezinirken aşağıdaki habere rastladım.

http://rizeguncel.blogcu.com/pegasus-a-2-4-milyon-ceza/7087365

Habere göre 05.09.2009 tarihinde Bodrum-Ankara seferini yapan uçağın egzoz çıkışındaki ısı normalin üzerine çıkmış. Bu durumda genel uygulamaya göre uçağın en yakın havaalanına indirilip, bakım ve parça değişimi tamamlanmadan kesinlikle tekrar kullanılmaması gerekiyormuş, ancak yine Pegasus Hava Yolları durumu göz ardı edip normal uçuşunu tamamlamış. Bu durum olağan denetlemelerde tespit edilince 2 milyon dolar'dan fazla bir ceza kesilmiş Pegasus Hava Yolları'na...

Uçak kazaları istatistiklerinde egzozda çıkan yangından dolayı düşen uçak sayısını düşünürsek, durumun ciddiyeti iyice ortaya çıkıyor.

Çok tehlikeli çok... Very dangerous... Sehr geferlich... Ochen apasna... Molto perikroso...

----------

Bu arada yazıyı okuyan bir kaç arkadaş bunlar olağan şeyler, niye sinirleniyorsun diye yorumlarını iletti. Öncelikle insanlığımdan sinirleniyorum... İkincisi bu olayların hepsi daha önce başıma geldi ama ilk kez hepsi tek bir havayolunda bir anda başıma geliyor, onun şaşkınlığındayım...

Nairobi, Kenya (Kasım 2009)

2009-11-29T19:35:00.148+02:00

Herşey, 10 yıllık arkadaşım Evren'le aramızda çıkan bir kavgayla başladı...

Daha "millenium" olmamış, babam ilkokul arkadaşı, Marco Polo Travel Agency'nin sahibi Nadir Şentürk'le tanıştırmış, o da hemen yeğeni Evren'le tanıştırmıştı beni.

On yıl sonra...

Bir yaz akşamı, Sultanahmet'teki mekanımız "Just Bar"da otururken, Evren'in işinin uçak bileti satmak olduğunu, arkadaşlığımızın 10 yılını doldurduğunu, üstelik bizim daha İstanbul dışına bile çıkmadığımızı farkettim. Sonunda söz Mısır Havayolları'yla Kahire gezisine, oradan da Kahire aktarmalı Nairobi uçuşuna kadar gitti... Uzun süre bu konuda konuşmadık, ta ki ben Facebook'da "Evren Beni Nairobiye götür!" grubunu kurana kadar!

Grubu kurup tanıdığım herkesi davet ettim, kısa sürede 30 üye oldu ve Evren de ısrarlara dayanamadı. Mısır Havayolları'yla başlayan hayalimizi değiştirdik, biriken millerimizle Türk Havayolları'ndan 20.000 puana İstanbul-Nairobi-İstanbul bileti aldık. Çok da güzel oldu!

Türk Havayolları'nın Afrika uçuşlarıyla ilgili çok ilginç bir nokta var...

Biriktirdiğim 20.000 milim vardı. Daha önce Paris iniş Amsterdam dönüş bir uçuş alırım, iki önemli başkenti birden gezerim diye hesap ediyordum. Hemen hemen tüm Avrupa 20.000 mil tutuyor. Ancak Afrika uçuşları çok daha uzağa olmasına karşın, onlara da aynı mili alıyorlar.

THY milinizin yalnız Avrupa'ya yettiğini düşünüyor ve hala nereye gideceğinize karar vermediyseniz Afrika seçeneğiniz olduğunu hatırlamakta yarar var. Nairobi ya da Dakar, bence Avrupa'ya çok iyi birer alternatif.
Yolculuk, her zaman yaptığım gibi bankaların lounge'larında başladı. Daha önce HSBC'nin lounge'ını kullanıyordum. Ancak kredi kartını Çin'de kaybedip, 3 aydır yenisini çıkarmaya üşendiğimden, ilk kez İş Bankası'nınkini kullandım.

Neyse ki yanımda bir arkadaşımı daha getirebiliyormuşum.
Uçuş için bir saat rötar var dediler, sonra düzeltildi, uçak zamanında kalktı. Aylardır Nairobi hayaliyle yanıp tutuşuyor olduğumuzdan yolda epey heyecanlıydık. Çok dalga geçtik, çok güldük. Yemekten sonra sessizleştik...
SkyLife'da THY'nin filosunu incelerken bindiğimiz Boeing 777'ye baktım. Uçuş menzili 4500 küsür kilometreymiş. Karşıdaki ekranda Nairobi'ye olan uzaklığında aşağı yukarı aynı olduğunu görünce "ne oluyor ulan burda?" dedim kendi kendime... Sonra "amaaan onu da hesaplamışlardır herhalde" deyip devam ettim.
Uçağın inişi de gecikmesiz oldu, 02.00'da Nairobi'deydik. Açıkçası epey tedirgindik. Şaka gibi, ama hala Kenya'nın Türkiye'ye vize uygulayıp uygulamadığı ile ilgili bir fikrimiz yoktu. Online check-in yaptığımızdan kontrol de etmemişlerdi. Ancak "geri gönderecek değiller ya" deyip, bu konu üzerine düşünmeyi kesmiştik.
Pasaport kontrolünde hiçbir şey bilmiyor gibi davrandık, polisin ilk sorusu "vizeniz nerede?" oldu. Dedik ki "vizemiz yok". "O zaman şuradan vize formu alın" dedi, gerimizdeki masayı gösterdi.

Vize için 26 USD istediler, EUR verelim deyince 20 EUR dediler. Kenya'ya ayak basar basmaz vizeden 4 USD zarar ederek başladık yolculuğumuza.
Nairobi'nin havaalanı "Jomo Kenyatta International Airport", özellikle Afrika'ya ilk kez gelenler için geceleri korkunç bir yer. Pasaporttan çıkar çıkmaz etrafımızı taksiciler çevirdi. Epey oyalandıktan sonra biriyle anlaştık, siyah camlı bir arabaya götürüp, iki kişi bindiler.

Yola çıkar çıkmaz, artık emindim: Birazdan silahları çekip neyiniz var neyiniz yok diyip bizi soyacaklardı. Yarım saat kadar gittik, şehrin içine girdik. Hangi otelde kaldığımızı sordular. Orada kalmak istemediğimizi söyleyip, başka bir yer bilip bilmediklerini sorduk. Bizi iki kişi için 1000 Şilin (10 EUR) ödediğimiz, merkeze yürüme mesafesinde bir otele bıraktılar.

Daha önce internet'ten oda ayırdığımız otelde kalmak istemedik, çünkü havaalanına ismimiz yazılı kağıtla taksi yollayacaklarını söylediler, yollamadılar.

Otele varmamızla kendimizi yatağa atmamız bir oldu...

Ertesi sabah bağırıp çağıran kalabalığın sesi ile uyandığımızda saat 07.00 olmamıştı. Gürültüler kiliseden geliyormuş. Her sabah 06.00'dan 08.00'a kadar kilisede bir nevi vaaz veriliyormuş. Yalnız vaazın şiddeti inanılır gibi değildi. Video'ya çekmediğime, en azından ses kaydı almadığıma sonradan pişman oldum.

Evren'le oyalana oyalana otelin kahvaltısına indik. Ananas ve mango dilimiyle başlayan kahvaltı omlet ve tereyağı, reçelle devam etti.

Kahvaltıdan çıkarken çok mutluyduk. Afrika'da aç kalacağımızı tahmin etmiştik ama tahminlerimiz boşa çıkmıştı.

Otelden çıkarken dün bizi getiren taksicinin yanında oturan adam lobide bizi bekliyordu. Dün akşam konuşmuştuk, safari alacağınızı söylemiştiniz dedi. Teşekkür ettik, kartını aldık.

Biz otelden çıkarken adam da arkamızdaydı. Bizim için yeni başlayan kabustan henüz haberimiz yoktu tabii...
Adam merkeze kadar peşimizi bırakmadı. Merkezde adamlar birken üç oldu ve yarım gün boyunca bizimle geldiler. Afrika'da ilk günümüz olduğundan bu durum bizi epey yordu.

Bir süre sonra kendi aramızda konuşmaya, arada da "polis" sözü etmeye başladık. Sanırım polise gideceğimizi sanıp ayrıldılar. Onlarla çekildiğimiz fotoğrafları sildirmeyi de ihmal etmediler.Sultanahmet'teki halıcıların turistleri nasıl "rahatsız ettiğini" söyleyen, hatta bunun için olgun ve yalnız İtalyan turist kılığına girip Sultanahmet'e gelip, "her türlü tehlikeyi" göze alan çetin gazetecilerimizin bir ara Nairobi'ye gidip bu durumu da araştırmasını öneririm.

Bir kez safari yapacağınızı anladılar mı, mümkün değil bırakmıyorlar peşinizi! Bu yüzden benzer bir durumda safari'den yeni döndüğünüzü, 4 saat sonra Türkiye'ye uçağınız olduğunu söylemek çok iyi fikir.

Adamları püskürttükten sonra rahatladık. Yemek yiyecek bir yerler aradık. Önce Hilton Hotel'in restaurant'ına girdik. Fiyatlar beklediğimizin çok altındaydı. Ancak Hilton'un Nairobi ruhunu yansıtmadığını karar verip başka bir yer aradık.

Ne yazık ki "Nairobi ruhu"nu yakalayamadık, omlet ve spagetti yedik!
Çıktığımızda, şehirdeki anlamsız ve hedefsiz yürüyümüşümüze devam ettik.

Söylemeliyim ki, Nairobi'ye tam bir kaos hakim. Bunda en büyük pay, "matatu" dedikleri minibüslerin. İstanbul'daki sarı minibüslerle (dolmuşlar değil) birebir örtüşen matatu'ları şehrin her yerinde görmek olası.

Matatu sistemi Kenya'yla birlikte Uganda, Tanzanya, Rwanda, Etiyopya ve birçok ülkesinde daha kullanılıyormuş. Uygulama şekli olarak bizdeki dolmuşlar gibi çalışıyorlar. Ancak dediğim gibi araçlar daha büyük.

Wikipedia'da "matatu" ile ilgili arama yaparken "shared taxi", yani "dolmuş" adıyla karşılaştım. Rusya, Ukrayna gibi eski Sovyet ülkelerinde "marshutka" adı kullanılırken, Güney Amerika ülkelerinde "combi", "collectivo" gibi adlar kullanılıyormuş.

http://en.wikipedia.org/wiki/Share_taxi

Evren'de matatu'ları çok sevdi. Yine de fotoğraf çektirdikten sonra hemen uzaklaştık.

Bu arada, Kenya'da geçirdiğimiz 7 gün boyunca hiç matatu kullanmadık, taksiyle dolaştık. Matatu hem Nairobi, hem Mombasa'da aşağı yukarı 50 Şilin (0.50 EUR) tutuyor. Taksiye ise mesafeye göre değişse de, 300-400 Şilin (3-4 EUR) arasında ödedik.

Havaalanından şehre ise 1000 Şilin (10 EUR) ödüyorsunuz.

Matatu'larla başlayan kaos, trafiğin diğer bölümünde de devam ediyor. Hindistan'daki üç tekerlekli "oto"lardan burada da var. Burada adına "tuktuk" diyorlar. Markaları da aynı: Bajaj.

Bu arada Kenya'da, Hindistan'a dair bir sürü şey gördüm. Hatta Mombassa'da yaşayan dükkan sahibi bir ton Hintliyle tanıştık.

Safariden sonra gideceğimiz Mombasa için tren bileti sormak için Nairobi Tren Garı'na yürüdük. Bu sayede kaostan da kurtulmuş olduk.

Nairobi-Mombasa treni 15 saat sürüyormuş. Daha önce bu yolun 7-8 saat sürdüğünü okumuştuk. Yanılmışız... Dolayısıyla Mombasa hayallerimiz de bir süreliğine suya düştü. Bu konuyu safari'den sonra düşünmeye karar verdik.

Daha önce peşimize takılan "safariciler" tren istasyonundan dönerken de değişik bir kılıkla karşımıza çıktı. Devlet binalarının bulunduğu bölgede fotoğraf çekerken takım elbiseli biri geldi, polis olduğunu söyledi.

Cebinden polis kimliğini "çıkarır gibi yaptı", sonra konuyu değiştirip polis kimliğini bize unutturdu. Ardından, bu bölgede fotoğraf çekmenin yasak olduğunu, "tourist information center"a gidersek (bildiğimiz turizm acentaları orada kendine bu ismi takmış), istediğimiz bilgiyi vereceklerini anlattı. Hatta bir tanesini tanıdığını, bizi götürebileceğini söyledi.

Biz de Türk olduğumuzu, zaten "bu işlerin membağından" geldiğimizi anlatıp, uzaklaştık.

Kenya'da bulunduğumuz zaman boyunca en çok dikkatimizi çeken şeylerden biri "sıkma meyve suları" oldu. Türkiye'de bir iki yıldır olduğu gibi, sokakta, dükkanlarda meyve suyu sıkanlara hemen hemen hiç rastlamadık. Üstelik o kadar tropik meyvenin bulunduğu topraklarda...

Tren istasyonundan dönerken gördüğümüz seyyar manavlardan biri ananas kesip Türkiye'deki gibi parça halinde veriyordu. Dilim ananas yedik. 10 Şilin (0.10 EUR) tuttu.

Akşamüstü dinlenmek için otele geri döndük. Tekrar çıktığımızda güneş batıyordu. Yemeğe Wimpy'deydik. Tavuk yedik!

Nairobi'deki ilk günümüz biterken biz hala ne safari turu alabilmiş, ne Mombasa'ya bilet bulmuştuk. Otele dönerken Evren'in söylediği'ni hala unutmuyorum: Sanki bir haftadır Nairobi'deyiz!

...

Ertesi gün erkenden kalkıp oteldeki kahvaltıyı yaptık. Otelden çıktığımızda bizim safaricilerden biri yine bekliyordu. Hemen fiyat sorduk, bizi "tourist information center"ına götürdü.

Gelmeden de safariyle ilgili epey araştırma yapmıştık. Internet'teki fiyatlar 3 günlük turlar için 650 - 800 USD arasındaydı. Dün fiyat sorduğumuz acentalardan biri de 350 USD + giriş ücretleri (120 USD) demişti.

Bugünkü "safarici"ye, dün çok düşük fiyat bulduğumuz, bize en düşük fiyatı vermesini söyledik. 3 gün için giriş ücretleri de dahil 300 USD dedi. Onu da pazarlıkla 270 USD'ye indirdik.

Nairobi - Mombasa - Nairobi bileti için 205 USD fiyat verdi, onu almaktan vazgeçtik. Para çekmeye bankaya gittiğimiz sırada gördüğüm bir British Airways ofisine girdim, onlara da fiyat sordum. O sırada acentanın adamı da yanımızdaydı, bir şeyler konuştular. Galiba komisyon istedi... British Airways de 200 USD civarında fiyat verdi. Bileti aynı yerden almaktan iyice vazgeçtik.

Safayi grubu Nairobi'den 10.00'da ayrılıyormuş, biz geç kalmışız. O yüzden acentanın arabasıyla bizi ayrıca götürdüler, safari grubunu Nairobi'nin dışında yakaladık.

Safari aracına giden yolda Evren de ben de epey heyecanlıydık! Ne de olsa Afrika'ya ilk seferimizdeydik ve ilk safarimize çıkıyorduk...

Ayrıntılı bilgi için:
http://www.nairobicity.org/ (Nairobi'nin resmi sitesi)

http://en.wikipedia.org/wiki/Nairobi
http://www.lonelyplanet.com/kenya/nairobi

Yazının devamı: MASAI MARA

Costiera Amalfitana, İtalya (Mayıs 2009)

2009-06-21T12:29:00.094+03:00

Mayıs ayı sonunda babamla çıktığım gezim Napoli'den sonra Capri Adası'na ve oradan güneye, Costiera Amalfitana'ya (Amalfitana Kıyısı) doğru devam etti.

Costiera Amalfitana, adını aldığı Amalfi de dahil olmak üzere bir dizi tatil kasabasından oluşuyor. Daha önce İtalya'nın kuzeyinde, Cinque Terre'deki gibi burası da daha çok İtalyanların tercihi. Yabancı turistlere kuzeyine göre biraz daha fazla rastlasam da, yollarda yine İtalyanlar çok daha fazlaydı.
Üs olarak seçtiğimiz Napoli'den bölgeye ulaşmanın birkaç yolu var. Deniz yolunu, şehirler arası otobüsleri ya da treni kullanabilirsiniz.

Babam her zaman trenden yana tercihte bulunduğundan gidişte Salerno'ya trenle ulaştık.

Salerno da Costiera Amalfitana dahilindeki tatil kasabalarından biri. Sanırım en büyükleri. Burada bir dondurma yiyip sahilde zaman geçirdikten sonra Amalfi'ye nasıl gidebileceğimizi öğrendik. Yol boyunca kaç tane dondurma yediğimizi hiç hesap etmedim. Ama dondurma bir İtalyan klasiği ve her İtalya gezisinde elimden eksik olmuyor.

Amalfi'ye ulaşım İstanbul'daki belediye otobüslerine benzer bir yolla sağlanıyormuş.

Bu yolun çok büyük bir hata olduğunu sonradan gördük. Otobüs tıklım tıklımdı ve Marmaris - Datça yoluna benzer bir yolu kullanıyor, virajlarla dolu! Uzaklık 30 km. civarında olmasına rağmen, virajlardan dolayı bir saati geçiyor.

Amalfi'ye ulaştığımızda zor indik. Kendimizi gördüğümüz ilk "tea garden"a attık. Birer su içip kendimize geldik.

Amalfi, sahilde küçük bir meydandan başlayıp yukarıya doğru uzanan bir ana cadde biçiminde gelişmiş. Sahil restaurantlar ve kafelerden oluşurken, içeriye uzanan cadde hediyelik eşya dükkanlarıyla dolu. Kıyıdaki restaurantlar turistik fiyat uyguluyor. Menüler 20 EUR civarında. Yalnızca makarna ya da pizza yerseniz 10 EUR'yu buluyor. Ancak yukarıya ilerleyen caddede küçük pizzacılar var, bunlarda fiyat çok daha düşük. 3.50'şer EUR'ya bu pizzacılardan birinde öğle yemeğimizi yedik.

Babam pizzacıyla epey haşır neşir oldu. Hatta fotoğrafını çekip blog'unun adresini verdi. Mutlaka girip bak dedi. Biz 7 EUR'luk hesabı ödeyip oradan ayrılırken pizzacı epey mutlu görünüyordu.

Amalfi'de en ilgi çeken dükkanlar seramik ürünleri satanlar. Anladığım kadarıyla buraya özgü bir seramik tekniği var.

Seramikle birlikte burada en çok gördüğümüz şey, Capri Adası'ndan da gözümüzün alıştığı devasa boyutlardaki limonlar oldu. Burada limonun her türlüsünü bulmak mümkün. Portakaldan daha büyük boydalar ve bir sürü limon ürünü yapılıyor.

Zaten Amalfi sahilleri, bölgenin ünlü likörü Limoncello'suyla meşhur. Limoncello üretiminin çok büyük bir bölümü burada yapılıyor. Amalfi kıyısında yetişen limonlarlar tipik olarak portakal boyunda, kalın bir kabuğu var ve tadı şekerli. Birçok evin terasında limon yetiştiğini görebiliyorsunuz. Şubat - Ekim ayları arasında teraslar limon kokusuyla doluyormuş.

Yukarı çıkan ana cadde boyunca sağlı sollu küçük sokaklar var. Bu sokaklar Amalfi'nin de tipik bir İtalyan kasabası olduğunu hatırlatıyor.

Aynı yoldan sahile doğru geri dönerken, gelirken gördüğümüz katedrali tekrar gördük. Burası St. Andrev Katedrali, Amalfi'nin tam kalbinde, sahille turistik caddenin kesiştiği yerde yer alıyor. Tarihi 11. yüzyıla dayanan katedral, Barok tarzda yapılmış.

Restaurantların yer aldığı meydandan başlayan merdivenleri dik bir açıyla 8-10 metre kadar yukarıya çıkarıyor. Merdivenlerin hemen bittiği yerde katedralin kapısı başlıyor.

Bence katedralle ilgili en ilginç şey, adını aldığı St. Andrew'in emanetlerinin 4. Haçlı Seferi sırasında Constantinopolis'ten (İstanbul) alınarak buraya getirilmiş olması. St. Andrew'in emanetleri 1206 yılından beri burada muhafaza ediliyor.

Katedralin ardından denize açılan meydandaki duvara oldukça ilginç bir tema işlenmiş. Yapılma yöntemine bakılırsa 30-40 yıllık olduğunu tahmin ettiğim duvar resminde Doğu Akdeniz'le birlikte, Anadolu yönüne ilerleyen bir Türk gemisi konusu işlenmiş.

Amalfi'de hiç durmadan yürüdüğümüz birkaç saat sonunda epey yorulduk, geldiğimizde oturduğumuz "tea garden"da bu kez birer çay içtik.

Gelirken otobüste bilet vermeden seyahat eden, üstelik kontrol için gelen biletçiyi de tatlı dille atlatan zenciyi gördük. Elindeki çantadakileri yere sermiş, satışa başlamış. Senegalliymiş. Babamla epey samimi oldular.

Dönüş yolunda bir kez daha otobüsü çekemeyeceğimize karar verdik ve alternatif bir yol aramaya başladık. Limanda Napoli'ye direkt giden hızlı feribotlar bulduk. 15'er EUR'ya biletlerimizi aldık.
Amalfi'den ayrılırken içimde yine aynı his vardı. Kendine ait bir şeyler bulunan bir yerden uzaklaştığımı söyleyen bir his. Belki köklerimizin Bizans'a, dolayısıyla Roma İmparatorluğu'na dayanmasından kaynaklanan bir his... Belki de doğduğumuz coğrafya itibariyle, hem Doğu'ya hem Batı'ya ait olduğumuzu bir kez daha hatırlatan his...

Amalfi'den ayrılırken hüzünlenmedim, arkama ikinci kez bakmadım. Geri geleceğimi biliyordum...

Ayrıntılı bilgi için:
www.amalficoast.com (Amalfi kıyısındaki küçük büyük bütün köy, kasabalarla ilgili detaylı bilgiyi bulabileceğiniz bir site.)
http://en.wikipedia.org/wiki/Amalfi_Coast

http://en.wikipedia.org/wiki/Amalfi

Capri Adası, İtalya (Mayıs 2009)

2009-05-30T16:30:00.063+03:00

Mayıs sonunda babamla birlikte çıktığım Napoli merkezli Güney İtalya gezimin en önemli durağı kuşkusuz Capri Adası oldu. Ada, ziyaretçilerini kelimenin tam anlamıyla "çarpıyor". Ancak bunun nedeni yalnızca bölgenin en ünlü dinlenme noktası olması değil; Capri taşıdığı tarih ve kültürel birikimle gerçekten insanın beklediğinden fazlasını sunuyor.

Capri için Napoli’den pek çok firma feribot ve deniz otobüsü seferleri düzenliyor. Seferler günlere göre firmalar arasında paylaştırılmış. Ayrıca aynı gün sefer düzenleyen firmalar da var. Dolayısıyla ada ile anakara arasında hemen hemen saat başı ulaşım mümkün.

Babamla yerini epey aradıktan sonra Capri’ye feribotların kalktığı “Porto di Massa”yı bulduk. Firmalar arasında epey karşılaştırma yaptık. Fiyatlar ve hizmet aynı, ancak kalkış saatleri arasında fark var.

Pazar günü sefer düzenleyen “Caremar”dan gidiş dönüş biletlerimizi aldık. Altında araba taşıyan daha büyükçe feribotların gidiş dönüş kişi başı ücreti 20 EUR. Hızlı feribot diye geçen, bizdeki deniz otobüsleri ise yine gidiş dönüş yaklaşık 30 EUR.

Feribot Porto di Massa’dan kalkıyor. Hızı düşük olduğundan güvertede oturmak mümkün, ki zaten bütün yolcular güvertedeydi. Ortam fazlasıyla bizdeki ada vapurlarını hatırlatıyor. Yolculuk Vezüv Yanardağı’nın gölgesinde güneye doğru, yaklaşık bir buçuk saat sürüyor.

Yolculuk boyunca epey canımız sıkıldı. Sık sık ekspresso içtik, İtalyanlarla sohbet ettik. Mali polis olduğunu söyleyen soğuk bir adam, turuncu pantolonlu “tipik” bir İtalyan feribotta tanıştıklarımız arasındaydı.
Caremar’ın feribotu Capri’nin en büyük limanı Porto Grande’ye yanaşıyor. Porto Grande tamamen limandan ve üç beş restaurant ile hediyelik eşya dükkanından ibaret. Yolcu feribotlarının yanaştığı bir “ticari” ve özel yatların yanaştığı bir “turistik” iskele var. Bunun yanında kıyıdaki restaurantlar, çay salonları ve yukarı çıkan finükülerin dışında kayda değer bir şey yok. Tabii bir de kuzeydeki gibi kocaman taşlardan oluşan halka açık plaj.

Porto Grande’den epey dik bir yamacın yukarısında bulunan, adanın merkezinden Capri’ye yürümek istemiyorsanız, tek ulaşım finüküler. Bütün biletler 1.10 EUR. Aldığınız biletleri otobüslerde de kullanabiliyorsunuz. Ayrıca 6 EUR’ya günlük sınırsız bilet almak da mümkün. Biz tek tek bilet aldık, ancak günün sonunda zararlı çıktık. Otobüslerle ulaşım oldukça hızlı olduğundan sınırsız bilet alıp sürekli otobüs değiştirmek daha mantıklı.

Finükülerin içi İstanbul’daki Kabataş-Taksim hattında olduğu gibi yükselen basamaklar şeklinde yapılmış. Ancak burada her basamak ayrı bir kompartman, aralarında geçiş yok. Epey düşündüm, açıkçası neden böyle yapıldığını anlayamadım. Ancak Napoli’deki finükülerler de aynı biçimdeydi, alışkanlıktan olsa gerek.

Yukarı vardığınız anda inanılmaz bir manzara bekliyor sizi. Biz de şaşkınlık içinde çıktık bu manzaranın tamamen görülebildiği küçük “piazza”ya. Bütün Porto Grande ayaklarınız altında...

Durum böyle olunca finükülerin hemen üzerindeki küçük meydan fotoğraf çektirenlerle dolu.
Hemen karşısında bir Prada dükkanı var, onun yanında da yine çeşitli lüks markaların mağazaları uzanıyor. Bir İtalya klasiği dondurmalarımızı aldıktan sonra adanın güneyine, yine aşağı taraflarına doğru, Via Krupp’a ilerledik.

Via Krupp, Capri’den adanın güney ucuna, Grande Marina’nın tam tersi istikamete uzanan dar bir sokak. Sokak boyunca oldukça renkli, her birinin önünde dakikalarınızı geçirebileceğiniz dükkanlar var. Napoli’de buzlu limonata aldığımız dükkanlardan birine denk geldik, bu kez 3’e EUR’ya birer bardak daha aldık, yolumuza devam ettik.

Via Krupp, Rus yazar Maksim Gorki’nin sürgün yıllarında adada geçirdiği yıllarda yaşadığı evlerden birine uzanıyor. Ev gerçekten adanın en güzel noktalarından birinde. Sağdan Akdeniz’i görürken, sol tarafından "Faraglioni"'yi (Capri Adası’nın ünlü kayaları) görmek mümkün.
Maksim Gorki’nin yıllarını geçirdiği ev bugün otel olarak, “Villa Krupp” adıyla işletiliyor. Babam Rus yazar konusunda bilgili ve oldukça ilgili olduğundan resepsiyondaki yaşlı teyzeye epey soru sordu. Ancak teyze her soruyu “internet’te bilgi var” diye yanıtlayınca bozuldu.

Görünen o ki ne Rus devleti ne de edebiyat severler evi sahiplenmemiş, hatta umursamıyorlar bile. Yaşlı teyzeyi yanlış anlamadıysam, Lenin de Capri Adası’nı ve bu evi ziyaret etmiş.

Via Krupp’tan geri, Capri’ye uzanan yol boyunca enteresan bitkilerle karşılaştık. Ayrıca Capri’de her köşe başında üç beş kertenkele görmek mümkün!

Capri’den otobüsle adanın diğer büyük merkezi Anacapri’ye gittik. Yolculuk yaklaşık 15 dakika sürüyor. Otobüs tüm yolu uçurumun kıyısına inşa edilen yoldan gidiyor ve yol boyunca kuşbakışı Porte Grande’yi görüyorsunuz. Bir ara babam durumdan epey keyiflendi, coşkuya kapıldı. Doğuştan coşkulu İtalyanlar bile duruma şaşırdı.

Anacapri’de ilk bulduğumuz restaurant’a oturduk. Pizza ile beraber “limoncello” söyledik. Limoncello’nun buzlu limonatalardan olduğunu tahmin ettim, ancak tamamen alakasız bir şeymiş.
Limoncello dedikleri votkayla kanyak arası, hatta rakıyla ispirto arası bir şey! İçki içmediğimden birkaç damla aldım, limoncello’nun kolonya tadıyla iyice vazgeçtim. Daha sonra şişesine bir yerde denk geldim, alkol oranı %30 olan bir içkiymiş! Kolonya tadından belliydi zaten...
Anacapri, adanın aşağı tarafındaki Capri’den daha renkli, daha canlı. İtalyan sahil kasabalarının ünlü pastel renkleri burada kendini daha fazla hissettiriyor. Yol boyunca yorgunluğumuzu unutturan bir sürü şeye rastladık.
Anacapri’nin sonundan tüm yollar denizkıyısına gidiyor. Bu yollardan en ideali “Costa Azurra” ya doğru, kuzeye uzanan yol.

Costa Azurra, Capri Adası’nın belki kendi kadar ünlü “Grotta Azurra”sının (Mavi Mağara) bulunduğu kayalık. Anacapri’den buraya otobüsle ulaşmak mümkün. Ancak biz bir kere yola çıkmış bulunduk. Yol dar sokaklardan, önce asfalta, ardından bir köy yoluna ve en sonunda üzerinde adam gibi ilerlemek mümkün olmayan bir patikaya dönüştü. Babam bir ara pes etti, artık ilerleyemeyeceğim dedi. Ancak denize ne kadar yaklaştığımızı görünce devam ettik.

Patikaya varana kadar bir sürü triportör (üç tekerlekli kamyonetlerden) ve scooter gördük. Bozuk yollar da eklenince, Capri’nin Hindistan yollarından hiçbir farklı kalmadı.

Küçük mağaraya tek ulaşım sandallarla. Zaten üzerinde yürüyecek bir yer yok, deniz içeriye doğru devam ediyor. Sandallar kişi başı 10 EUR istediğinden, üstelik yolculuk iki dakika bile sürmediğinden girmemeye karar verdik. Ancak “It Started In Naples” filmini izlediyseniz mağaranın görülmeye değer olduğunu anlarsınız.

(Mağaranın içten görünüşü... Wikipedia'dan)

Sandallar hem kıyıdan hem de ada etrafında gezinti yapan daha büyük teknelerden ziyaretçileri alarak mağaraya götürüyorlar. Ancak içeride 5 dakika bile kalmıyorlar.

Dönüş yolunu yürümek aklımızın ucundan bile geçmedi, önce Anacapri’ye oradan Capri ve Porto Grande’ye otobüsle döndük. Porto Grande’deki halk plajında yaklaşık 3-4 saat uyuduk. Babam denize girdi, ancak İtalya’nın “meşhur” kayalık plajları bana hiç tad vermediğinden uyumayı tercih ettim.
Napoli’ye yine Caremar’ın hızlı feribotuyla döndük. Dönüş yolu bu kez bir saatten az sürdü.

Capri Adası’nın bana Ağustos’taki Kuzey İtalya turum kadar tad verdiğini söyleyemem. Ancak kesinlikle görülmesi gereken bir nokta. En önemlisi, ada sanıldığı kadar pahalı değil. Otellerde çift kişilik odalar 70 EUR civarında. Ancak biraz ararsanız 40 EUR’ya kadar oda bulmak olası, ki bu iki kişinin hostel’e ödeyeceği ücret kadar.

Yemeği ise bir öğünde kişi başı aşağı yukarı 10 EUR'ya getirebilirsiniz. Ayrıca sokak aralarında 3.50 EUR'ya pizza alabileceğiniz küçük dükkanlar var.

Capri Adası, İtalya'nın güneyindeki Sorrento yarımadasının güneybatısında bulunuyor. Adaya pek çok yerden ulaşım mümkün. Ancak en fazla seçenek Napoli'de bulabilirsiniz. Bu arada varsıl gezginler için hatırlatmakta yarar var, Napoli - Capri arasında helikopter taksi de var. Feribotla yolculuk yaklaşık bir buçuk saat, denizotobüsü 50 dakika ve helikopter yolculuğu 15 dakika sürüyor.

Biz gitmeden çok fazla araştırmadık ve hemen hemen yarım gün geçirdik. Ancak Capri Adası'na rahatlıkla iki gününüzü ayırabilirsiniz.

Ayrıntılı bilgi için:
www.capri.net (Capri Adası'yla ilgili oldukça detaylı bir rehber site)
http://en.wikipedia.org/wiki/Capri

Yazının devamı: COSTIERA AMALFITANA

Napoli, İtalya (Mayıs 2009)

2009-05-30T14:59:00.031+03:00

Geçen Ağustos ayında ucuz havayolu Myair’le Bergamo’ya inip yaptığım on günlük İtalya turunun üzerinden bir yıl geçmeden, İtalya’nın renkli mimarisiyle enerji veren kumsalları tekrar rüyalarıma girmeye başladı. Myair'in sitesini (www.myair.com) karıştırırken Bari uçuşlarının başladığını gördüm, takdir ettim.

Bir yandan da babam epeydir sıkılıyor, ofluyor, çaycıdan ayakkabıcıya herkesten şikayet ediyordu. Onun da gezi zamanının geldiğine karar verdim. Yine ucuz bilet peşinde Myair.com'da geçen uzun saatler başladı benim için... Bir buçuk ay sonrasına iki kişi 250 EUR'ya İstanbul-Bari-İstanbul bileti buldum, hemen aldım.Uçağın Bari'ye inmesine rağmen, bu şehrin etrafında çok da görmeye değer bir yer bulduğumu söyleyemem. Bu yüzden, Bari'den trenle bir yerlere gitmeye karar verdim. En idale, Napoli'yi merkez yapıp her gün çevresindeki küçük tatil kasabalarını gezmekti...

Napoli'ye varana kadarki yolculuğumuz epey uzun sürdü. Myair'in uçtuğu Sabiha Gökçen'e ulaşmak bile 2 saate yakın sürdü. Ardından gece treniyle Caserta aktarmalı Napoli'ye doğru yola çıktık. O da yaklaşık 5 saat sürdü. Sabaha karşı Napoli'deydik.

Bu kez ne Couchsurfing, ne hostel aradım, otelde double oda buldum. Fiyatlar fena sayılmaz, hatta Napoli konaklama konusunda İtalya ortalamasına göre ucuz. Kaldığımız otelin internet sitesinde “4 yıldızlı otel” yazıyordu, ancak vardığımızda 4 yıldızlı bir “Bed & Breakfast” olduğunu gördük. “Napoli Centrale Hotel” şehrin tam göbeğinde, tren garının hemen önündeki “piazza”da (meydan) bulunuyor. Bununla birlikte aynı bölgede en az 30 otel daha var. Yine İtalya ortalamasına göre düşük sayılacak paralarla hizmet veriyorlar.

Otel saat 10’dan önce ziyaretçi kabul etmediğinden Napoli’deki ilk günümüzde sabah erkenden dolaşmaya başladık. Önce limana doğru yürüdük, sonra kaybolduk ve otobüse binip gara, ardından yine otobüsle limana gittik.

Selanik gibi Napoli de biz Türklere hemen İzmir’i hatırlattı. Aynı İzmir gibi uzun bir “kordon boyu” var. Ancak Napoli’de deniz kıyısı boyunca çok daha fazla kale ve başka tarihi yapıya rastlamak olası.

Sabahı geride bırakıp, güneş de epey yükselince, soluğu buzlu limonata (ortaokulda aldığımız Meybuz’ların açığı) satan seyyar satıcıda aldık. Bardağına 2 EUR verdik, ancak gerçekten hoşumuza gitti. Limonatayı satan Hintliydi. Bu arada İtalyan bir seyyar satıcıyla karşılaştığımızı hatırlamıyorum.

Kıyıda bulunan Castel dell'Ovo 12. yüzyılda yapılmış. Kıyıda, sanırım yapay bir yarımada üzerinde Kalenin hemen dibinde bir sürü restaurant var. Küçük meydanıyla bu “ada”da yer alan restaurantlar da fazlasıyla Kumkapı Meydanı’nı hatırlatıyor.

Sabah dikkatimizi çeken bir diğer şey bir çok dünya şehri gibi İstanbul’da da hizmet veren “Daily City Tour” (üstü açık, iki katlı kırmızı turistik otobüsler) otobüslerinin tekne versiyonuydu. Otobüslerle tamamen aynı renklere boyanan teknenin üzerine “Coast Sightseeing” (sahil turu) yazılmış.

Napoli denince akla gelen ilk şey hırsızlık.

Şehre saat altıda vardığımızdan dolayı başımıza epey bir şey gelir diye bekledim. Hatta etrafı görmek için o saatte garın önündeki “Piazza Garibaldi”de (Garibaldi Meydanı) bir tur attığımızda “İtalya”dan başka herşeyle karşılaştık.

Zencilerin (daha sonra hepsinin Senegalli olduğunu öğrendik) açtıkları ıvır zıvır satan tezgahlar, yine Hintlilerin tezgahları ve ellerinde sattığı cep telefonları, notebook’lar, sokakta uyuyan evsizler... Tüm bunlar bizi fazlasıyla tedirgin etti. Ancak Napoli’deki beş gün boyunca hiçbir sorunla karşılaşmadık. Birkaç kez etrafımızın yankesicilerle sarıldığını ya da yakınımızda olduklarını hissettiğimizi söyleyebilirim. Ancak sanırım, bizden iş çıkmayacağını tahmin etmişlerdir. Ne de olsa Türküz!

Napoli’nin ara sokakları da çok tehlikeli görünmüyor. Beş gün boyunca yemeğimizi ara sokaklardaki küçük restaurantlarda yedik, yine hiçbir sorunla karşılaşmadık. Anladığım kadarıyla Napoli’nin adı çıkmış, bundan öte bir durum yok.

Şehirde çok sayıda müze var. İtalya tarihi birikim anlamında en zengin ülkelerden biri olduğundan, Napoli de bundan nasibini almış. Özellikle Pompei Antik Şehri’nden çıkarılan çok sayıda kalıntı Napoli’deki müzelerde sergileniyor.

Gece hayatının olması gerekenden zayıf olduğunu söyleyebilirim. Çok sayıda kahve varken, bar ve gençler için benzer yerler az sayıda ve dağınık. Ancak yemek konusunda hiçbir şey söylemeye gerek yok. İtalyan mutfağı dünyanın en iyi mutfaklarından biri. Biz de beş gün boyunca İtalya'nın bu nimetinden fazlasıyla yararlandık.

Ulaşım otobüslerle sağlanıyor. “1” numaralı otobüs şehrin en önemli caddelerinden geçip Piazza Garibaldi (tren garı) üzerinden limana ulaşıyor. Yine hemen her yere otobüslerle ulaşılabiliyor.

Napoli’nin metrosu da var. Ayrıca banliyö treni metro şeklinde yerin altına inşa edilmiş, zaman zaman yukarı çıkıyor. Taksiler ise tüm Avrupa’da olduğu gibi oldukça pahalı. Rusya, Ukrayna ya da Hindistan, Çin taraflarına gidenler varsa, taksi fiyatları o taraflarla karşılaştırılmayacak kadar yüksek. İstanbul’la karşılaştırırsak aynı mesafe için hemen hemen dört katını ödüyorsunuz.

Dört gece boyunca Napoli’de kalmamıza rağmen şehri ilk günün dışında çok fazla gezemedik. Her gün farklı bir yere, Capri Adası, Costiera Amalfitana ve antik şehir Pompei’ye çok daha fazla zaman ayırdık.

Napoli, İtalya'nın güney ucunda bulunuyor. Güney İtalya'nın en merkezi noktası ve önemli bir limanı olduğundan buradan Sicilya ve Sardunya'ya feribotlar sürekli işliyor. Uçakla ulaşım için Alitalia'nın aktarmalı uçuşuyla Napoli'ye uçulabilir, ya da Bari ve Roma'ya inip 3 saatlik tren yolculuğu yapabilirsiniz.

Ayrıntılı bilgi için:
http://tr.wikipedia.org/wiki/Napoli (Türkçe)
http://en.wikipedia.org/wiki/Naples,_Italy (İngilizce)
http://www.comune.napoli.it/flex/cm/pages/ServeBLOB.php/L/IT/IDPagina/1 (Napoli'nin resmi web sitesi)

Yazının devamı: CAPRI ADASI

Basel, İsviçre (Nisan 2009)

2009-04-06T20:55:00.033+03:00

Mart ayının ortalarına doğru nereye giderim diye www.skyscanner.net 'te ucuz bilet ararken Easyjet'in Basel uçuşlarıyla karşılaştım. Fazla zaman kalmamasına karşın 140 EUR'ya gidiş dönüş biletimi aldım.

Kalacak yer için de www.couchsurfing.com 'dan birkaç kişiye yazıp kafama göre birini buldum, Nisan başı üç günlüğüne Basel yolculuğum başladı...

Easyjet birçok "low cost" havayolu gibi Sabiha Gökçen Havaalanı'ndan kalkıyor. Dolayısıyla İstanbul'un merkezinde oturuyorsanız 50 kilometrenin üzerinde yolu göze almanız gerekiyor. Üstelik taksiyle gitmek zorundaysanız en az ucuz uçak biletine ödediğiniz kadar para ödeyeceğiniz de kesin!

Benim uçuş öğle saatinde olduğundan Sultanahmet'ten tranvayla Taksim'e geldim. Taksim'den de Havaş otobüsüyle havaalanına gittim. Havaş yolu iki katı olmasına rağmen buraya da 10 Lira'ya gidiyor.

Check-in'den sonra hep birlikte bekleme salonuna alındık, epey de bekledik. Sonra pistin ucunda bekleyen uçağa "yürüyerek" götürüldük.

Yalınmıyorsam Easyjet "low cost" havayolu fikrinin bulucusu, en azından dünyanın ilk ucuz havayollarından. Bir ay veya daha önce alırsanız, 100 EUR'ya Basel ve Londra bileti bulmanız mümkün. İstanbul'dan başka bir yere uçmuyor, ancak Avrupa içinde epey bir noktaya uçuşu var. Londra'daki havaalanını bilmiyorum, ancak London Luton diye geçiyor. Basel'de indiği havaalanı ise İsviçre, Fransa, Almanya sınırına kurulmuş, zaten adını da bu üç ülkenin havalanına en yakındaki şehirlerinden alıyor: Basel - Mulhouse - Freiburg.

Uçuş iki saatten biraz fazla sürdü. Yiyecek, içecek verilmiyor, para ile satılıyor. Yiyecek için küçük menüler var, bunlar 5-8 EUR arası. İçecekler ise 2-3 EUR arası. Alkollü içecekler de satılıyor, onlar biraz daha pahalı. Ancak giderken fiyatlar pahalı geldi, bir şey yemedim. Tuhaf olan İsviçre'deki 3 günden sonra dönüşte fiyatlar epey ucuz geldi, bir şeyler aldım.

Basel'deki havalimanından bavulunuzu aldıktan sonra üç ülkeye ait ayrı çıkışlar var, gitmek istediğiniz ülkenin pasaport polisinden geçiyorsunuz.

Ben İsviçre'ninkine yöneldim, polis damga basmadı. Söyledim, önemli değil dedi. Bu arada İsviçre 1 Ocak 2009'dan itibaren Schengen ülkeleri kapsamında, Schengen vizeniz varsa gidebiliyorsunuz.

Havaalanından Basel şehir merkezine ulaşımın en iyi yolu otobüs. 2 numaralı otobüs doğrudan tren garına (Bahnhoff SBB) gidiyor ve 1.50 EUR. Kapıda bekleyen taksiler vardı ancak onlara yaklaşmayı bile düşünmedim. Bu kadar pahalı bir ülkede taksi fiyatları nedir, düşünmek bile istemiyorum!

Şehir merkezine otobüs yolculuğu 20 dakika sürüyor.

İlk günümde tramvayla Basel'i dolaştım. Hiçbir müzeye, kapalı yere girmedim, sürekli sokaklardaydım.
Daha önce İsviçre'ye gelmemiştim, ancak Almanya'nın epey bir şehrini dolaştım. Basel bana tipik bir Almanya şehri havası verdi. Tarihini okumadım, ancak büyük olasılıkla uzun zaman da Almanya'nın elinde bulunduğunu, en azından Alman etkisinde olduğunu tahmin ediyorum.

Basel'in ana meydanı diyebileceğim yerde Rathaus (Belediye Sarayı) var. Yine tipik Alman şehirlerinde olduğu gibi kırmızı tonlar kullanılan binanın süslemesiyle epey uğraşılmış.

Basel'de en önemli ulaşım aracı tartışmasız tramvay ve hemen hemen bütün hatlar Rathaus'un önünden geçiyor. Basel Fuar Merkezi'yle birlikte burası tramvay hatlarının iki önemli kesişme noktasından biri.

İsviçre'nin ne kadar pahalı bir yer olduğu şehrin her sokağında, her meydanında hissediliyor. Öğle yemeği için fastfood dekorasyonunda bir dükkana girdim, bir tabak makarnanın üzerinde 17 Frank (yaklaşık 12 EUR) fiyatını görünce kendimi dışarı zor attım.

Neyse ki Avrupalı Türkler İsviçre'ye de bol bol kebapçı açmış da, 5 EUR'ya makineyle kesilmiş, yoğurt soslu meşhur "Avrupa döneri" ile öğlenleri geçiştirebildim.

Basel'de yemek için bir diğer alternatif pizza. Biliyorsunuz kebapçılar gibi pizzacılar da bütün Avrupa'ya yayılmış. İsviçre'de pizza da ucuz sayılabilecek yiyecekler arasında. Ayrıca her köşe başında McDonalds görmek mümkün.

Dışarıda yemek için en ilgimi çeken şey, Migros'larda bulunan çeşit çeşit yemekler oldu. Hazır alıp evde ısıtıp yiyebileceğiniz bir sürü şey var. Bunun yanında sandviç ve elde yenecek başka şeyler de var. Ancak Migros'un fiyatları da 17 Frank'lık spagettiden pek aşağı kalmıyor!

Basel'de kafeler ise tahmin ettiğimin aksine çok pahalı değildi. Bir kahve ile tatlı yediğinizde ödediğiniz para İstanbul'da Starbucks ya da benzeri yerlerde vereceğiniz parayı çok fazla geçmiyor. O yüzden ben de yoruldukça bol bol kafelerin tanıdını çıkardım.

İlk günün sonunda yorgun argın eve dönerken yine tramvayı kullandım. Victoria'nın evinin bulunduğu Habermatten'e, hatta daha ilerisine tramvay gidiyor. Üstelik Habermatten Basel'in dışında, ayrı bir kasabaya bağlı sayılıyor.

Her durakta bir sonraki tramvayın gelmesine kaç dakika kaldığını gösteren tabelalar var. Bunlar her hattı ayrı ayrı listeliyor. Basel'de geçirdiğim üç gün boyunca geç kalana denk gelmedim.

(Basel tramvay planı)

Basel'deki ikinci günümde de şehrin içinde kaldım. Ancak bu kez meydanları değil, nehir kıyısında dolaştım.

Basel'in içinden geçen Rhein Nehri. Rhein, İsviçre-Avusturya arasındaki bir bölgeden çıkıyor ve Avrupa'yı boydan boya geçerek Hollanda üzerinden okyanusa akıyor.

Rhein Nehri Almanya üzerinden kuzeye çıkıyor, Köln ve Bonn gibi çok önemli şehirlerden de geçiyor. Hatta Almanya'nın önemli sanayi bölgelerinden de olan Köln ve çevresinin bulunduğu bölgeye "Nordrhein Westfalen" (Kuzey Ren - Vestfalya) deniyor.

Rhein Nehri'nin Basel için de önemi büyük. Herşeyden önce nehir, şehir için önemli bir güzellik. Ayrıca geleneksel nehir taşımacılığı anlamında da yararlanıldığından eminim.

Üçüncü günümü ise Basel'de değil, Fransa'nın sınıra yakın kenti Mulhouse'da geçirmeye karar verdim.

Basel gerçekten küçük ve gezilecek yerler çok kısıtlı. İyi bir planlama ile yarım günde hemen hemen tüm kenti görmeniz bile olası. Ayrıca benim gittiğim dönemde saatleriyle ünlü İsviçre'nin ünlü "Basel Saat Fuarı" vardı, orada da epey zaman geçirdim.

Genel olarak Basel'i çok sevdiğimi söyleyemem. Schengen vizeniz varsa, Easyjet'in ucuz bileti Basel'e gitmek için iyi bir neden. Ki bu biletle Basel'e değil 1-2 saatlik yolculuğu göze alıp Fransa'nın Strasbourg'una ya da Almanya'nın Stuttgart'ına gitmeyi düşünebilirsiniz.

Basel, İsviçre'nin kuzeyinde, dediğim gibi tam sınırda yer alıyor. Buraya Easyjet dışında Türk Havayolları'nın direkt uçuşu var. Ayrıca hemen hemen tüm Avrupa havayolları ile aktarmalı uçabilirsiniz.

Ayrıntılı bilgi için:
http://www.basel.com/ (Basel'in resmi web sitesi)
http://en.wikipedia.org/wiki/Basel

Guadalajara, Meksika (Ekim 2008)

2009-03-02T21:46:00.083+02:00

Yaşamım boyunca seyahatle ilgili hayaller kurdum, ancak düşlediklerimden önce aklımın ucundan bile geçmeyen yerlere gittim.

Yıllarca İtalya'ya gitmeyi düşlerken, daha önce hiç ilgimi çekmeyen Rusya'ya, Ukrayna'ya, Litvanya'ya gittim. Rüyalarımda İspanya'yı görürken Hindistan'dan İran'a tüm Asya'yı dolaştım... Son zamanlarda yine yakınlarda bir yere, Bosna'ya gitmeyi düşünüyordum ki, yine denk geldi, bu kez yolum Meksika'ya düştü!

Gidilecek yer Meksika olunca, benim gibi Amerika kıtasına daha önce hiç uçmamışsanız, insan ilk yurtdışına çıktığı günün heyecanını yeniden yaşıyor...

Uçuşa aylar kala, Meksika vizesiyle uğraşmaya başladım, vize için Avrupa ülkeleri kadar uğraştırdıklarını öğrendim. Önce buna anlam veremedim, ancak daha sonra Meksika'dan A.B.D.'ne kaçmanın gerçekten çok kolay olduğunu, bu yüzden de A.B.D.'nin vize işlerinde ince eleyip sık dokuması için Meksika'yı uğraştırdığını öğrendim.

Neyse ki pasaportumda geçerli bir Schengen vizesi de bulunması sayesinde vize işlerini kolayca bitirdim. Hatta görüşmeye gittiğim Meksika Fahri Konsolosu, zamanım varsa Küba'ya da geçmemi tavsiye etti, benimle epey ilgilendi.

Vizenin ardından epey araştırdıktan sonra Iberia Havayollarından 900 Euro'ya gidiş dönüş bir bilet buldum. Madrid aktarmalı uçuşla yola çıktım.

Meksika gezimi beş gün Guadalajara, beş gün Mexico City olacak şekilde ayarlamıştım. Ancak daha sonra Mexico City'yi bir sonraki seyahatime bırakmaya, bu kez 10 gün boyunca Guadalajara çevresindeki yerleri gezmeye karar verdim.

Dediğim gibi Amerika kıtasına ilk kez uçuyordum. Üstelik daha önce beş saatten fazla uçuşta da bulunmamıştım. Madrid Havaalanı'nda beklediğim saatler çabucak geçip Mexico City uçağına doğru yürürken 12 saatlik uçuşun heyecanı iyice kendini göstermeye başladı.

Avrupa ile Meksika arasındaki 8 saatlik farktan dolayı bir iki gün uyku sorunu çekeceğimi okumuştum. Bunun en iyi çözümü ise yol boyunca uyumakmış, ancak uçuşu hala gündüz olarak algıladığımız için bu hiç de kolay değilmiş.

Neyse ki 12 saatlik uçuşun 10 saati uyuyordum da ertesi güne Meksika'da, hiçbir şey olmamış gibi devam edebildim.

Uçuş boyunca pek çok küçük adanın üzerinden geçtik. Hava açıktı ve beklediğimin aksine ne bir havaboşluğu, ne de bu uzun uçuşta beni korkutacak başka bir şey oldu.

Uçak Mexico City'ye akşam sekizi biraz geçe vardı. Sanırım yarım saat kadar geç vardı ve bu yüzden aktarma uçuşunu kaçırdım. Mexico City - Guadalajara uçuşunu yapacağım Aero Mexicana'dan yeni bilet aldıktan sonra bir saatlik bir uçuş daha yaptım.

Gudalajara'ya varıp daha önce internet'ten bulduğum hostele yerleştiğimde saat onikiyi geçiyordu. Gözlerimi kapatır kapatmaz uyudum.

Ertesi sabah gözlerimi açtığımda bambaşka bir dünyadaydım. Vücudum Meksika'ya bir önceki gece gelmişti, ama uzun uçuşta Iberia'nın dört motorlu uçağından fark yiyen ruhum, yeni varmıştı.

Kahvaltıyı yaptıktan sonra kendimi dışarı attım. Uzun yıllardır yaşamadığım, dediğim gibi ilk yurtdışına çıkışımda yaşadığıma benzer bir heyecan vardı içimde.

Guadalajara'daki ilk birkaç saat ne birisiyle konuştum, ne bir şey aldım, ne de birşey yedim. Bambaşka bir dünyada olmanın şaşkınlığı içinde şehrin geniş caddelerinde yürüdüm, etrafa baktım, fotoğraf çektim.

Meksika'nın Türkiye'ye çok benzediğini duymuştum, ancak bu kadar benzeyeceğini tahmin edemezdim. İklim Türkiye'nin neredeyse aynısı, insanların davranışları, sıcaklıkları, rahat hareketleri de Türkiye'yi anımsatıyor.

Ayrıca sokaklardaki karmaşa, düzensiz yükselen korna sesleri ve rengarek giysiler, dükkanlar, biraz daha derli toplu, düzenli ve temiz bir Hindistan havası veriyor.

Sanırım A.B.D.'nin yanıbaşında olmasından, caddeler filmlerde gördüğüm Amerikan şehirlerine çok benziyor. Geniş ve birbirini dik kesen bir sürü paralel caddeler var.

Trafiğin akışı ise yine Amerika'dan alındığını tahmin ettiğim biçimde işliyor. Bir caddede araçlar tek yönde güneye ilerlerken, ona paralel caddede yine tek yönde, ters yönde, kuzeye ilerliyor.

Caddeler Amerikan arabalarıyla dolu. Özellikle Dodge, Chevrolette vs. marka pickup kamyonetlerin trafiğe oranı bir zamanların Türkiye'sindeki Şahin'ler gibi.

Ayrıca Türkiye'de sahip olmak için zengin olmamız gereken Ford Mustang, Hammer, Cadillac Escalade gibi arabalara da her yerde rastlamak mümkün. Sonradan öğrendiğime göre bu arabaların fiyatı vergi farkından dolayı Türkiye'dekinin üçte birine kadar iniyormuş orada.

Guadalajara'da bulunduğum sürece yüzlerce dilenciye rastladım. Mexico City'de de durum aynıymış. Bu anlamda da Meksika, Hindistan'ı hatırlatıyor.

Bütün gün Guadalajara'da yayan dolaştıktan sonra akşamüstü yorgun argın hostele döndüm.

Akşam yemeği için dışarı çıktığımda hava kararmıştı. Daha önce Meksika'da insanları yoldan çevirip kaçırdıklarına, 20 Dolar için cinayet işlediklerine, eğer bavulu elinde yürüyen bir turistsen mutlaka saldırıya uğrayacağına dair pek çok hikaye dinlemiştim.

Ancak Moskova için de bir sürü hikaye dinleyip, anlatılanlarla hiç ilgisi olmadığını gördüğümden beri bu tür hikayelere inanmıyordum. Yine de tedbiri elden bırakmadım, hostelden fazla uzaklaşmadım.

Yemek için hostel'in yakınındaki bir benzincide bulduğum Seven Eleven'dan sandviç ve kocaman bardakta kahve aldım, 28 Pezo (yaklaşık 2.5 Dolar) verdim.

Meksika'da her köşe başında bir Seven Eleven var. İstanbul'da da bunlardan birkaç tane var, hatta küçüklüğümden beri görürüm. Ancak Meksika'daki durumu bambaşka. Tam anlamıyla "her köşe başına" bir tane kurmuşlar. Öyle ki ekmek almaya semt bakkalına gider gibi Seven Eleven'a gidebiliyorsunuz.

Ertesi gün erkenden yorgunluğumu iyice atmıştım, erkenden kalktım. Hostel'den hoşnutsuzluğumu diğer turistlere anlattım, aynı sokakta bir hostel daha olduğunu söylediler.

Caddenin karşısına geçip Villa Santa'nın kapısını çaldığımda, hayatımda karşılaştığım en güzel hostel'deydim.
Villa Santa, iki binanın birleştirilmesiyle oluşturulmuş. İçerisinin tasarımını ya işini çok iyi bilen bir mimarın, ya da içinde enerji patlamaları yaşayan, çok mutlu birinin yaptığından eminim. Ancak kesinlikle Meksikalı!

Ortada üzeri plastik camlarla kapanmış, bütün güneşi içeri alan geniş bir lobi var. Buradaki renkli koltuklar akşamları yorgunluk atan, wireless için bilgisayarını açan turistlerle doluyor.

Villa Santa'da yalnızca turistler değil, Guadalajara'da okuyan, çevre illerden gelen öğrenciler de kalıyor.

Hostel'deki en garip şey ise yemek konusundaydı. Kahvaltı dahil değil... Ancak "kahvaltı yok mu?" diye sormaya gittiğimde perşembe ve pazar günleri olduğunu söylediler. Ya bu hostel'i yurt gibi kullanan öğrencilere özel bir etkinlik, ya da benim İspanyolcam yeteri kadar iyi değildi.

İkinci günümde, daha önce Couchsurfing'den (www.couchsurfing.com) yazıştığım Gabriela'yı aradım. Bu arada Couchsurfing, üyelerin birbirini tanıdığı, evleri müsaitse gittikleri ülkelerde diğer üyelerin evinde kalabildikleri, ucuza dünyayı gezme fırsatı sunan önemli sitelerden biri. Ancak yalnızca kalacak yer için değil, gittiğiniz yerde sıkılmamak, ya da rehberlik yapacak birileri olsun istiyorsanız da gerçekten iyi bir kaynak.

Günlerden pazar olduğundan Gabriela çalışmıyordu, arkadaşlarıyla bisiklete binecekmiş, beni de davet ettiler. Kabul edince hemen bana da bir bisiklet buldular.

Guadalajara'nın iki büyük caddesi pazar günleri 15.00'a kadar trafiğe kapatılıyor, bisikletlilere sunuluyormuş. Yılın büyük kısmı hava sıcak olduğundan ve şehirde yokuş bulunmadığından bisiklet çok popüler. Pazar günleri de yollar tıklım tıklım.

Geniş cadde boyunca pazar gününü dışarıda değerlendiren bir sürü insan gördüm. Bir biranın önünde gençler toplu halde aerobik yaparken, yine aynıca caddede bir çok yerde futbol, basketbol, voleybol, tenis oynayan çocuklar vardı.

Ayrıca cadde boyunca sık sık bisiklet tamircileri var. Sanırım bunlar ya gönüllü ya da belediyeden maaş alıyor. Önlerindeki sıraya giriyorsunuz, sıranız geldiğinde bisikletinizi kontrol ediyor, sorunu varsa gideriyorlar, para da almıyorlar.

Gezi bitip bisikletleri eve bıraktıktan sonra Gabriela, akşamüstü ailesiyle yemek yiyeceğini söyledi ve beni de davet etti. Evimden uzakta ve yalnız olduğumdan nazlanma bile fırsatı vermedim kendime, hemen kabul ettim.

Gabriela'nın annesi yazarmış, ayrıca bir de yayınevi varmış. Gabriela ise işlerinde ona yardım ediyormuş. Büyük kızkardeşinin bir reklam ajansı var. Çok büyük olmasa da, Meksika'da tanınan bir ajansmış. İkizi Ileana ise IBM'in satınalma sorumlusuymuş.

Yemek boyunca epey güldük. Özellikle anneannesi ile dedesinin, uzaklardan gelen bu yabancıyı anlamaya çalışırken İspanyolca sorduğu sorular, benim bu sorulara İspanyolca cevap verme çabam görülmeye değerdi.

Yemekten sonra tekrar dışarı çıktık. Guadalajara'nın merkezinde dolaştık. Şehri bir de karanlıkta görme fırsatım oldu.

Akşam hava sıcaklığında çok fazla değişiklik olmadığından özellikle merkezdeki hayat devam ediyor.
Üçüncü gün yine Couchsurfing'den yazıştığımız, bir başka üye, Suhey'le Guadalajara'nın hemen dışında yer alan turistik semti (aslında ayrı bir şehir sayılıyor) Tlequepaque'ye gitmek için sözleşmiştik.

Adını söylemeyi 20 dakikada öğrendiğim Tlequepaque bana İstanbul'daki Ortaköy'ü çağrıştırdı. Tabii ki deniz yok. Ancak bu turistik semt küçük evlerden ve hediyelik eşya satan yerlilerden oluşuyor.

Burası, Guadalajara'nın başkenti olduğu Jalisco Eyaleti'nin en ilginç ve en turistik bölgesi konumunda.

Bölgeye özgü her türlü hediyelik eşyayı bulmak olası. Özellikle boncukların yapıştırılmasıyla yapılan biblolar, elde örülen kazan ve benzeri giysilerle bir sürü çeşit bulmak olası.

Tlequepaque'de inanılmaz canlı bir hava hakim. İnsanlardaki mutlu hava burada da devam ederken, renkler ve duvarlardaki resimler, hatta heykeller de bu enerjiden nasibini almış.

Buradaki oteller, merkezdekilere iyi bir alternatif oluşturuyor. Fiyatlar hemen hemen aynı, çift kişilik bir oda için 50 - 100 Dolar arasında değişiyor. Ancak bana kalırsa özellikle sakinliği seven çiftler Guadalajara'nın merkezindense mutlaka burayı tercih etmeli.

Zaten taksiyle ucuz diyebileceğimiz bir fiyata (100 Pezo - yaklaşık 9 Dolar) Tlequepaque'den Guadalajara'nın merkezine ulaşabiliyorsunuz.

Ölü suratl bu heykellere Tlaquepaque'nin her yerinde rastlayabiliyormuşsunuz. Meksika'nın "Ölüler Gününde" herkes bu heykellerden alıp birbirine armağan ediyor, evlerine koyuyorlarmış. Boy boy heykeller 10 cm.'den başlayıp 2 metreye kadar çıkıyor.

Antonio Banderas'ın oynadığı "mariachi" filmlerinden birinin final sahnesi de Meksika'nın Ölüler Günü'nde geçiyordu hatırlarsanız...

Ölüler Günü'yle ilgili şehre yerleştirilmiş bir sürü heykele rastlamak da olası. Beton ve tenekeden yapılan bu heykellerden Tlequepaque'nin her yerinde var.

En eğlencelilerinden biri de Mariachi'lerin canlandırıldığı bu heykeller.

Bu teneke Mariachi'lerin içindeki hoparlörlerden sürekli Mariachi müziği çalınıyor. Önlerindeki bankta oturup dinleyebiliyor, hatta elli türlü şekle girip fotoğraf çektirebiliyorsunuz...

Tlequepaque'nin en ünlü yeri ise merkezdeki büyük yapının içinde bulunan çay bahçesi. Burada, ortada büyük bir avlu var ve zaman zaman bu avludaki platformda dans gösterileri yapılıyor.

Avlunun etrafında ise 360 derece çay bahçeleri var. Burada oturup sıcak içecekler ya da tequila çeşitleriyle yapılan kokteyllerden içebiliyorsunuz. Ayrıca akşamları restaruant olarak kullanılıyor.
Etrafta küçük gruplar halinde Mariachi'ler geziyor. Çağırıp sizin için söylemelerini isteyebiliyorsunuz. Tarifesi bir şarkı için 100 Pezo'ymuş. (Yaklaşık 9 Dolar)

Suhey'le Guadalajara'ya doğru yola çıktığımızda bir düğüne rastladık. Arabayı durdurup kendimi kiliseye attım.

Bir Meksika düğününde, Hint düğünlerinde, Afrika kabilelerinin düğünlerinde olduğu gibi farklı, yerel bir şeyler beklerken, klasik bir Hristiyan düğünü ile karşılaşmam beni hayal kırıklığına uğrattı.

Çok fazla kalmadık, tekrar yola çıktık. Gelin arabasının sadeliği güzeldi.

Yine dönüş yolunda bir karnavalın içinde bulduk kendimizi. Guadalajara'nın özel bir günüymüş. Suhey ne olduğunu anlattı, ancak daha oradan ayrılmadan özel isimler, tarihler tamamen aklımdan çıkmıştı bile.

Meksikalıların yerel kıyafetler içinde yerel dansları canlandırdığı pek çok ayrı grup vardı. Sanırım her grup Meksika'nın başka bir bölgesini simgeliyordu.

Kolomböncesi Amerikası'na ait yerli gruplarının dışında, Latin kültürünü çağrıştıran giysiler giymiş gruplar da, Latin danslarına benzer danslar yapıyordu.

Gösterilerin arasında tartışmasız en keyiflisi ise yaşlı adam dansıydı. Oyuncuların birer yaşlı adamı canlandırdığı dansta, birer bastonla giriyor, sallana sallana dansediyor, izleyicileri gülmekten kırıp geçiriyorlar.

Suhey'e rehberliği için teşekkür ettikten sonra ayrıldık.

21 yaşındaki Suhey üniversiteyi bitirmek üzereymiş. En yakın arkadaşıyla birlikte iki yıl Kanada'da çalışmayı, biriktirdikleri parayla Guadalajara'ya dönüp bir hostel açmayı düşünüyorlarmış. Ancak parayı biriktiremeyip, dünyayı gezmeye kalkarız diye korkuyorlarmış.

Sonraki günler boyunca Guadalajara'daki işlerimi hallettim. Guadalajara'da kullandığımız VW New Beetle'dan büyük keyif aldığımı söylemeliyim.

Şehirdeki son günüm pazara denk geliyordu, Couchsurfing'den tanıştığımız Gabriela'nın ikizi Ileana Guadalajara'ya yaklaşık bir saat uzaklıktaki Chapala Gölü'ne gitmeyi teklif etti.

Şehir dışında araba kullanamadığını söyleyen Ileana bu görevi bana verdi. 1800 motorlu Wauxhall'ı (Türkiye'deki Opel Corsa) kullanmak da VW New Beetle gibi büyük keyif verdi. Türkiye'ye döndüğümde mutlaka büyük motorlu bir araba edinmeye karar verdim, benzin fiyatlarını anımsayıp vazgeçtim.

Chapala Gölü (Lake Chapala), Amerikalılar için bir tatil yeri. Burada yazlık alıp, yaz tatillerini geçiriyorlar. En yakın deniz Porto Vallarta'nın Guadalajara'ya dört saat uzaklıkta olmasından dolayı insanlar yüzmeye Chapala Gölü'ne geliyorlar.

Chapala'da geçirdiğim tüm gün boyunca kayda değer hiçbir şey yapmadığımı söyleyebilirim. Kumsalda yattım, tekneleri izledim, birkaç kişiyle tanıştım.

Özellikle her köşe başında satılan karışık meyvesuyu kokteylleri inanılmazdı. Standart boy bardakta (1 lt.!!!) verdikleri meyvesuyunu bitiremedim, ancak çok yaklaşmıştım..

Chapala Gölü kıyısında da Tlaquepaque'de olduğu gibi rengarenk evler, dar sokaklar var.

Güneş batmadan Guadalajara'ya doğru yola çıktık...

Şehre dönüşte Ileana'ya öylesine "tiyatroya gidebilir miyiz?" diye sordum, cevap vermedi. Beni direkt bir tiyatroya götürdü. Bilgi almak için içeri girdi, koşarak çıktı, beni de çağırdı. Oyun başlayalı beş dakika olmuştu...

Koltuğuma oturduğumda oyun hakkında hiçbir bilgim yoktu. Yalnızca girişte adını okumaya fırsatım olmuştu: "Secreto en la Montagna". İngilizceden çağrıştırdığı anlam "Dağın Sırrı"ydı, izlemeye başladım.

Bir süre sonra oyunun, Türkiye'de olay çıkaran "Brokeback Mountain" filminin (hatta Türkçeye çevirisi de "Gay Dağcılar" diye yapılmıştı!) tiyatro oyunu olduğunu anladım, epey güldüm...

Filmi izlememiştim, ama konu düpedüz okuduğum gibi gidiyordu. Üstelik sinema uyarlaması olduğu da belliydi, atmosfer, sesler, sahne düzeni hep sinemasaldı.

Oyunun Brokeback Dağı'nın uyarlaması olduğunu anladığımda gülmemin en büyük nedeni, Guadalajara'nın gay'leriyle ünlü olması. Şehir gerçekten de dünyanın gay oranı en yüksek şehriymiş, bu oran o kadar yüksekmiş ki, şehrin kızları bu durumdan epey şikayetçiymişler.

Bu arada oyun gerçekten iyiydi. Sanırım sinematografik yönetilmesinin de etkisiyle, İspanyolcayı iyi bilmememe karşın sıkılmadan izlediğim, anlatmak istediğini veren bir oyundu.

Oyundan sonra Ileana'ya teşekkür ettim ve vedalaştık.

Hostel'e vardıktan sonra biraz resepsiyondaki internet'te zaman geçirdikten sonra odama çıkıp bavulumu hazırladım. Bir yolculuk daha bitiyordu, bu hüzün vericiydi. Ancak evime dönüyordum ve bu gerçektekten heyecan vericiydi.

Erken yattım... Sabah erken kalkıp taksiyle Guadalajara Havaalanı'na gittim.

Guadalajara'ya bir saatlik uçuştan kısa süre sonra Madrid uçağında, tekrar okyanusun üzerindeydim. Neyseki yine uyku sorunu çekmedim, dönüşte 11 saate düşen yolculuk boyunca uyudum.
Daha önce dediğim gibi Meksika vize istiyor, üstelik bu vize için epey uğraştırıyor. Yanlış hatırlamıyorsam vize için 40 Dolar gibi bir para alıyorlar, bunun dışında harç vs. bir ücret alınmıyor.

Meksika'nın Ankara'da Başkonsolosluğu var, ancak İstanbul'da vizeyi Nişantaşı'ndaki Fahri Konsolosluk (Paragon Turizm) veriyor.

Vize bilgileri için:
http://www.mexico.org.tr/

Meksika'ya Avrupa merkezli bir çok havayolunun uçuşu var. Bunlar Iberia, Air France, British Airways, Alitalia ve KLM.

Ayrıntılı bilgi için:
http://tr.wikipedia.org/wiki/Mexico_City
http://en.wikipedia.org/wiki/Mexico
http://www.mexico.com/

http://www.visitmexico.com/ (Meksika'nın resmi turistik web sitesi)

Cinque Terre, İtalya (Ağustos 2008)

2009-03-02T01:13:00.098+02:00

Çocukluğumuzdan beri kurduğumuz düşler vardır. Konu seyahat olduğunda ise İtalya ya da İspanya mutlaka kendine bir yer bulur bu düşlerde.

Ben de en az 10 yıldır ara ara İtalya hakkında bir şeyler okuyor, annemle babamın anlattıklarını merakla dinliyor, nerede bir İtalyan bulsam 'Bongiorno' diye atlıyordum önüne. Ancak yaşam işte... Büyüdükçe beni de pençesine aldı elinden geldiğince.

Dünyanın yarısını gördüm, aklımın ucundan geçmeyen bir sürü ülkeyi gezdim, ama 15 yaşında rüyalarıma girmeye başlayan İtalya'yı 25 yaşında gezebildim. Aslında bir 10 yıl daha beklerdim sanırım. Ancak 2008 Ocak'ın bitirdiğim askerlikten sonra, tezkereyi alan herkes gibi dünyaya bakışım değişti, kuşları, ağaçları, dalları bir başka güzel görmeye başladım.

Pembe gözlüklerimi çıkarmadan, üç ay öncesinden Myair'den Ağustos ayı için 80 EUR'ya gidiş-dönüş bir İtalya bileti aldım. Vizeyi de çıkartıp, başladım beklemeye.

Aslında Cinque Terre, 10 günlük İtalya gezimin sonunda yer alıyordu. Ancak bir yılı aşkın süredir bu yazıyı yazmayı ertelememi göz önünde bulundurursak, en sevdiğim, en güzel anımsadığım yerden başlamak daha doğru olacaktı.

Cinque Terre'den önceki durağım Venedik'ti. Yarım günüm Venedik'ten Cenova'ya, oradan da Rio Maggiore'ye olan yolda, trenlerde geçmişti.

Cinque Terre'nin sözcün anlamı "Beş Köy". Bölge İtalya'nın kuzeyinde, Cenova'nın doğusunda yer alıyor ve sahildeki beş küçük köyden oluşuyor. Bu köylerden en doğuda olanı ve benim de kaldığım Rio Maggiore. Köyler arasında doğrudan otoyol yok. Ancak köyün üzerinde oturduğu dağların içinden tüneller açılarak yapılmış bir demiryolu ile rahatça köyler arasında ulaşım sağlanabiliyor. Ayrıca dağların üzerine ve zaman zaman ormanın (Cinque Terre Doğal Parkı) içine giren oldukça uzun ve yorucu bir de yürüyüş yolu var.

Rio Maggiore'ye geceyarısı vardım. Daha önce burada bir gençlik kampı olduğunu okumuş, doğrudan oraya gitmeyi planlamıştım. Kamp İtalyanlar arasında popüler olduğundan, yabancı turistin pek gelmediği bir yer olduğundan rezervasyon yapmadım. Rio Maggiore'ye vardığımda direkt gitmeye karar verdim.

Tabii bunun ne kadar büyük bir hata olduğunu vardığımda anladım, bu hatayı da bir daha yapmadım; kamp doluydu, kampta değil çevredeki diğer hostellerde bile yer yoktu.

Kalacak yer bulamayınca başıma gelenleri anlatmadan önce yoldan söz etmek istiyorum.

Yine plansızlıktan dolayı Cenova'ya geç vardım, dolayısıyla Cenova - Cinque Terre trenine bindiğimde saat 23.00'ı geçiyordu. Yerel bir tren olduğundan tek tük inip binenlerin dışında hiç kimse yoktu.

Birkaç istasyon gittikten sonra yalnız olduğum vagona göçmen olduğunu tahmin ettiğim bir genç bindi. Sürekli dönüp bana bakmaya başladı. Çantamdaki kamerayı düşünerek ilk istasyonda inip başka vagona geçtim. Gencin peşimden geldiğini gördükten sonra iyice korktum, ilk istasyonda inmeyi düşündüm ancak bu son tren olduğundan inemiyordum da.

Rio Maggiore'ye vardığımda ne kadar tedirgin olduğumu tahmin edersiniz. Sanırım trendeki yalnızca trendeki turistleri korkutarak eğlenen biriydi...

Rio Maggiore'ye geldiğimde geceyarısını geçmişti. İstasyonda inip istasyonla köyü birbirine bağlayan, dağın altından geçen uzun tünelden geçip, Rio Maggiore'nin ana caddesine geldim.

Gençlik kampı yer olmadığını söyleyince, daha önce adresini not aldığım bir hostele gittim, onlar da yerleri olmadığını söyledi. Zor durumda olduğumu anlattım, 10 Euro verip resepsiyonda uyumayı teklif ettim, kabul etmediler. Israr ettim, istersem 50 Euro'ya single oda verebileceklerini söylediler.

Burnumdan soluyarak kapıdan çıktığımda arkamdan "bu saatte hiçbir yer bulamazsın" diye bağırıyorlardı. Köyün merkezinde biraz yukarı aşağı dolaştıktan sonra küçük limana gittim, kayıkların ilerisinde, kayalıkların üzerinde bir yer buldum ve uzandım.

"Uyumamalıyım, yalnızca gözlerimi dinlendirmeliyim, yoksa çantamdaki kameramı, fotoğraf makinemi" çalarlar diye düşünürken uyuyakalmışım. Geceyarısı zaman zaman uyandım, dalgaların sesini dinleyip, yıldızların altında tekrar uykuya daldım.

Söylemeliyim ki, bu yaşamımda geçirdiğim en güzel gecelerden biriydi... 15 yıl önce Sultanahmet'teki evimizin balkonunda uyuduğum aklıma geldi. Denizi ve geçen gemilerin boğuk motor seslerini dinlerken Ahırkapı Denizfenerinin közkapaklarımı usulca okşadığı geceleri anımsadım.

Uyandığımda saat beşi biraz geçmişti. Fazlasıyla mutluydum. Üşümüştüm, korkmuştum, çok yorulmuştum ama gerçekten mutluydum.

Güneş Rio Maggiore'yi yavaş yavaş aydınlatmaya başlamıştı. Biraz dolaştıktan sonra, daha önce sözettiğim, köyleri birbirine bağlayan yaya yolunu yürümeye başladım. Bu yol, bir sonraki köye kadar dağın yamacına kurulan bir patika üzerinde ilerliyordu. Yirmi dakika yürüdükten sonra Manarola'yı (Rio Maggiore'den sonra batıya doğru ikinci köy) gördükten sonra geri döndüm.

Daha sonra buranın adının "Via Dell'Amore" (Sevgi Yolu) olduğunu öğrendim, İzmir'deki Sevgi Yolu'nu hatırladım.

Buraya Sevgi Yolu denmesinin nedeni büyük olasılıkla sevgililer için ideal bir patika olması. Gerçekten yaşamımda gördüğüm en romantik yerlerden biriydi. Ayrıca yine "Sevgi Yolu"nu pekiştiren bir heykel var yolun orta yerinde bir yerlerde.

Bu heykelin fotoğrafını güneş tam doğmadan çekince yeterince aydınlanmamış oldu ve bir silüet olarak kaldı. Heykel ve arkasındaki yeşilliklerin silüeti, arkadaki solgun denizle kontrast oluşturunca ortaya çok güzel bir fotoğraf çıktı. Fotokritik.com 'a yolladığım bu fotoğraf orada da çok iyi yorumlar aldı.

Ben aynı yoldan Rio Maggiore'ye dönerken, güneş de köyü iyice aydınlatmıştı. Gündüz gözüyle gece gezdiğim yerlerde bir tur daha attım, bu kez bambaşka bir yerle karşı karşıyaydım. Bölgenin farklı mimarisi gece ışıkların altında kısıtlı biçimde görülürken, güneşin altında evlerin pastel renkleri ve detayları gözler önündeydi.Rio Maggiore'nin merkezindeki üç-beş kafenin birinde kahvaltı yaptım. Sanırım tereyağlı ekmekle (adını hatırlamıyorum) bir bardak kahveye 8 Euro gibi bir para verdim. İtalya seyahatime başladığım günlerde yemek için ödediğim 10 Euro'yu bulan paralar bana fazla geliyordu ancak galiba alıştığımdan 8 Euro uygun gibi geldi.

Kahvaltıdan sonra dün geceyi geçirdiğim rıhtıma indim. Yine pastel renkli evlerin önünde duran, karaya çekilmiş tekneler gözüme çok daha güzel göründü. Ancak güneş artık iyice tepede olsa da, rıhtım daha önce internet'te bulduğum fotoğraflardaki gibi canlı görünmüyordu. Öyle ya, artık kameralar, fotoğraf makineleri gerçek hayattan da "iyi" alıyorlar görüntüyü.

Rıhtımdan sonra Rio Maggiore'nin dar sokaklarında dolaşarak yukarı çıkmaya başladım. Bunlara sokak diyorum ama, İtalyancada bu "şeyleri" ifade eden başka bir sözcük olmalı. Çünkü sokaklar bir evin kapısından diğerine uzanan, iki insanın yan yana yürüyemediği dar geçitlerden ibaret.

Sokaklar arasında gezinirken, gözüme bir "B&B" yazısı (Bed & Breakfast) ilişti. Hemen içeri girdim, ve akşam için bir oda istediğimi söyledim. Dormitary room'muş (bir odada bir sürü kişi kalıyormuş) ve fiyatı 20 Euro'ymuş. Hemen verdim, odamı gösterdiler.

Yine dar sokaklardan birine kapısı olan güzel bir yerdi. İçeride kimseler yoktu, ancak 7 tane yatak vardı. Pencereden köyün güzel bir bölümü görünüyor, balkondan ise denizi izleyebiliyordum.

Yatağımı seçip, eşyalarımı odama bıraktıktan sonra dar sokaklardan tırmanmaya devam ettim. Birkaç dakika içinde Rio Maggiore'nin "sonuna" varmıştım.

Bir sonraki köy, Manarola'ya doğru yürümeye başladım. Yaya yolunun başına geldiğimde küçük bir kalabalık gördüm, çok umursamadım, geçtim gittim. Ancak bir görevli koşarak arkamdan geldi, para ödemem gerektiğini söyledi. "Ne parası?" dedim, anlattı.

Yaya yolu paralıymış, 5 Euro ödeyerek günlük bilet, 8 Euro'ya ise hem yaya yolunda hem tren yolunda geçerli, yine günlük bilet alabiliyormuşum. "Peki" dedim, 8 Euro verdim, "trenle geri dönerim" diye düşündüm.

İlk köy Manarola'ya kadar olan yol kolay geçti. Zaten bu yolun yarısını sabah da yürümüş, Manarola'yı görüp geri gelmiştim.

Manarola'nın yerleşimi de diğer köyler gibi. Dik bir dağın yamacına kurulmuş ve köyün merkezinden geçen ana caddesi yükselerek devam ediyor, caddenin bittiği yerde köy de bitiyor. Buraya küçük birer otopark yapılmış ve yine diğer köylere giden otoyol buradan başlıyor.

Burada da tren yolundan köye yayalar için dar, ancak uzun bir tünel yapılmış. Tünelin tasarımı Rio Maggiore'dekinden farklı olarak kırmızı ağırlıklı yapılmış, duvarlara Cinque Terre'yi tanıtan fotoğraf ve yazılar asılmış.

Manarola'nın girişinde yere Cinque Terre Milli Parkı'nın bir logosu konulmuş. Logodan anladığım kadarıyla bölgede üzüm bağları var ve tüm İtalya gibi şarapçılık gelişmiş.

Diğer dört köy gibi, Manarola'da da sık sık sürreel sanat yapıtları yerleştirilmiş. Heykel ve duvara yapılmış tablolara her yerde rastlayabiliyorsunuz.

Manarola, Rio Maggiore'ye çok benziyor. Ancak ana cadde çok daha kısa ve daha az dükkan var. Bunun yanında turist sayısı çok daha fazlaydı, büyük olasılıkla burada daha fazla pansiyon olduğundan.

Bu arada bütün köylerde yabancı turiste çok az rastladım. Cinque Terre yerlilerin tercih ettiği bir tatil köyü. Türkiye'deki Assos, Ayvalık, Altınoluk'un konumunda olduğunu söyleyebilirim.

Köyü gezdikten sonra deniz kıyısına yürüdüm.
Manarola'nın çok küçük de olsa bir plajı yok. Köyün bitip denizin başladığı yerde denize yatay bir açıyla uzanan çok sayıda kaya var, buradan denize giriliyor.

Genç yaşlı, yetişkin çocuk burada denize girenleri görünce oldukça heyecanlandım. Yazın hiç denize girmemiş, yalnızca bir kez havuza girmiştim. Askerde olduğumdan geçen yaz da denizle ilgim olmamıştı, bu kadar zaman sonra, üstelik çok uzak bir denizde yüzecektim.

Hemen şortumu çıkarıp hoplaya zıplaya insanların arasına karıştım. Hemen gözüme kestirdiğim birine fotoğraf makinesini ve eşyalarımı teslim edip kendimi suya attım.

Ne kadar bilmiyorum ama denizde epey zaman geçirdim. Gözlüğümü çıkardığımdan etrafta neler oluyor, göremedim. Zaten çok umurumda da değildi, denizin keyfini çıkardım.

Keyif bittikten sonra şortumu hiç giymeden, güneşin altında yine yukarı yürümeye başladım.

Rio Maggiore ile Manarola arasındaki patikanın kısa ve aynı düzeyde ilerlemesine karşın, bir sonraki köy Corniglia'ya giden yol hem daha uzundu, hem dolanbaçlıydı, hem de sürekli alçalıp yükseliyordu.

Bu yolun sonunda ayaklarım yürümez oldu. Alnımdan akan terlerden gözlerim görmez, beynim düşünemez oldu.

Neyse ki bu yolun çok daha güzel bir manzarası vardı. Sırf açık deniz değil, Kuzey İtalya coğrafyasına dair çok şey anlatan koylar ve dağlar önümde uzanıyordu.

Mutlaka bu yolu bir kere de denizden gitmeli.

İşyerinden bir tanıdığım birkaç arkadaş yelkenliyle bu yolu gittiklerini, Cenova'dan başlayıp bu bölgedeki tüm köyleri denizden gezdiklerini heyecanla, uzun uzun anlatmıştı. Şimdi heyecanını daha iyi anlıyorum...

Yolda devrilmeden, hasar görmeden sağ salim Corniglia'ya vardım. Rengarenk evlerin detayıyla çizildiği Corniglia tabelasının önünde durdum. Fotoğraf makinemi çıkardım ve denklanşöre bastım.

Gözüm tabeladaki "you are here" yazısına takıldı. Yazının üstünden evlere uzanan kedi merdiveninin ne olabileceğini düşünürken kafamı kaldırıp, bu kadar yoldan sonra beni bekleyen süprize uzun uzun baktım.

Corniglia, diğer köylerin aksine deniz seviyesinden epey yukarıda kurulu. Köye çıkmak için bu uzun merdiveni tırmanmak gerekiyor. Spor yapan, enerjik biri değilseniz yukarı çıkmak 15 dakikayı buluyor.

Deniz seviyesinden başlayan merdivenlerin tepesinden çektiğim bu fotoğraf durumun korkunçluğunu anlatıyor. Madem sırf yürümek için bu yola 5 Euro alıyorlar, mekanik de olsa bir asansör yapmalılar buraya.

Hatta böyle bir asansör olsa 1 Euro da fazladan verirdim!
Corniglia'nın merkezinde çok fazla zaman geçirmedim. Yalnızca dinlenmek için kaldırımda oturdum. Bir çeşme buldum, su içtim.

İnsanlara fotoğrafımı çektirmeyi hiç sevmem, onlara eziyet ediyormuşum gibi gelir... Bu yüzden fotoğraf makinesini arabaların üzerine koyup makinenin otomatik ayarıyla kendi fotoğraflarımı çekmeye çalıştım. Yuvarlak hatlı İtalyan arabalarının üzerinde makine bir türlü doğru düzgün durmadı, pek başarılı olamadım.

Corniglia'nın "sonsuz" merdivenlerine küfreder uzaklaştım. Ancak aksilik bununla bitmedi. Yol iyice ulusal parkın içine girdi, yol olmaktan çıktı. Bir sonraki köy Vernazza'ya uzanan yol boyunca "yol" denilen şey sadece bir sıra ağaç kesilmiş engebeli bir ormandı.

Aslında mesafenin bir önceki parkura göre daha az olmasına karşın burada çok daha fazla yoruldum.

Üstelik suyum bitti, aklımdan başıma güneş geçeceği, su bulamayacağım ve bayılacağım, kimsenin beni görmeyeceği ve Türk Havayolları uçağı ile Türk Büyükelçiliği sponsorluğunda bir tabut içinde Türkiye'ye gönderileceğim aklımdan geçti!!! Neyse ki yolun yarısında bir kafe gördüm de 2 litrelik bir su alıp çantama attım.

İki saate yakın yolun ardından karşıma çıkan Vernazza bütün yorgunluğumu aldı götürdü. Ayaklarımın gücü yerine geldi, bulutların üzerinde kayar gibi beni önce köyün girişine, oradan da yine dar sokaklardan köyün merkezine götürdü.

Vernazza da dar sokaklardan oluşuyor. Ancak burada yaşam bir başka akıyor gibi. Evlerde daha çok insan var, daha fazla ev var.

Evlerin açık kapı ve pencelerinden içeri baktığımda filmlerde olduğu gibi çocuğuna bağıran bir anne ya da televizyon izleyen, bir yandan da karısına laf yetiştiren yaşlı bir İtalyan görünüyor. Her evden yemek kokular geliyor...

Köyün merkezi de diğerlerine göre daha canlı. Burada daha fazla yabancı turist gördüm. Hem restaurant, kafe hem de hediyelik eşya satan dükkan sayısı Vernazza'da daha fazla.

Vernazza'nın "play" diyebileceğim bir plajı var. Rio Maggiore'de plaj, her biri en az on santim çapında dev taşlardan oluşurken, Manorala'da kayaların arasında yüzmüştüm. Ancak Vernazza'da ince kumdan bir plaj var, deniz ise koy biçiminde, durgun ve yavaş yavaş derinleşiyor.

Tek sorun insanların yüzdüğü alanın hemen ilerisine bağlanmış tekneler gibi görünüyor.

Sanırım onların da koydan çıkana kadar motorlarını çalıştırmaları yasak, kürek çekerek çıkmaları gerekiyor.

Açıkta ise daha büyük motorlu tekneler ile yabancıların yat ve yelkenlileri var. Onların koya girmesi mümkün değil.

Denize girip biraz oyalandıktan sonra çıktım. Playda kendime yer bulmadan önce bir pizza, üzerine de Nutellalı dondurma yedim.

Herşey güzel, ancak plaj oldukça küçüktü. Kalabalık da olunca, kendime bir yer bulmakta epey zorlandım. Havluyu atıp uzanmamla uyumam bir oldu. O yorgunlukla iki saat uyudum...

Uyandıktan sonra Vernazza'nın merkezinde biraz daha dolaştım, fotoğraf çektim.

Cinque Terre'nin son köyü Monterosso al Mare'ye yürümekten derhal, trenle gitmekten de birkaç dakika sonra vazgeçip trenle Rio Maggiore'ye döndüm. Böylece tren içi ödediğim 3 Euro'luk fark da boşa gitmemiş oldu.

Sabah bulduğum hostel'e varır varmaz duş alıp balkona uzandım. Denizi izleme başladım.

Balkona ardı ardına ellerinde tabaklar kızlar girmeye başladı. Beş kişi oldular. Hepsi Avustralya'danmış. Kimisi birlikteymiş, kimisi orada tanışmışlar. Dört gündür Rio Maggiore'deymişler, benim gibi bir gün kalıp gitmeyeceklermiş. Bence en doğrusunu yapıyorlar!

Üstelik hepsi de oda arkadaşımmış!

Hava kararana kadar muhabbet ettik, ellerindeki makarnalardan, salatalardan ikram etmediler. Epey sinirlendim, ancak Avustralyalılar olur dedim, boşverdim.

Ertesi sabah Rio Maggiore'den ayrılırken uzun zamandır olmadığım kadar mutluydum. Nedenini hala bilmiyorum, büyük olasılıkla Cinque Terre'nin atmosferi ile ilgili bir şey.

Pek çok yer için böyle hissetmem, ancak Cinque Terre'ye kesinlikle tekrar gideceğim. Özellikle balayı için aklıma gelen ilk yer!

Cinque Terre İtalya'nın kuzeyinde, Liguria denen bölgede, Cenova'nın yaklaşık 80 kilometre doğusunda yer alıyor. Bölge Unesco'nun World Heritages listesinde.

Köyler arasındaki uzaklık Google Earth'den ölçtüğüm kadarıyla:
Rio Maggiore'den Manarola'ya 1.5 km
Manarola'dan Corneglia'ya 2.5 km
Corneglia'dan Vernazza'ya 3.5 km
Vernazza'dan Monterosso al Mare'ye 3 km

Ancak parkurun orman içindeki dolambaçlı yolları göz önünde bulundurulduğunda daha uzun olduğunu söyleyebilirim.

Ayrıntılı bilgi için:
http://en.wikipedia.org/wiki/Cinque_Terre
http://www.cinqueterre.it/
http://www.cinqueterreonline.com/